19 mei  Bourg-Fidele - Vaux-Villaine 25 km
Gisteren trouwens everzwijnen gezien, de eerste stond te koekeloeren op een bospadje, en later zagen we 3 zwijnen op een open veldje. Nog nooit eerder gezien; een machtig gezicht. Zo'n bijzondere ontmoeting kleurt je hele dag.
Pats, boem, holder de bolder, vannacht barstte er een onweer los. De grond trilt van de donderslagen, en het bliksemt zo lang dat we elkaar in de tent kunnen zien. Horen kunnen we we elkaar daarentegen niet, zo hard waait en regent het. J is even bang in dit noodweer, P steekt even z'n hoofd in de voortent ter controle. Een vloedgolf blijft ons gelukkig bespaard. Wanneer we om 7.30 opstaan blijkt dat ons Hillebergje zich prima gehouden heeft. Wat zijn we blij met ons tentje. Hardop denken we aan G&A en A&A hoe zal hen deze nacht vergaan zijn? 

Bij de toiletten maken we met verschillende mensen een praatje, en we heten hierbij de meneer in de blauwe badjas welkom als meelezer.
Vanwege het noodweer kiezen we voor asfalt. We volgen de D22 naar Rimogne. We hebben allebei een enorme hekel aan asfalt lopen, J nog meer dan P. Toch stappen we de kmters vlot weg, en de auto's die ons tegemoet rijden gaan ruim om ons heen. We steken de hand op voor de automobilisten met zoveel inlevingsvermogen. We passeren deze prachtige "eglise fortifiee de xv siecle"

Na 7 km koffie bij Saint Jacques, een snackbar. Een slecht bakje, maar een aardige dame achter  de bar. Ze wenst ons ''Bon courage''. Klinkt zo mooi! Wij houden de moed erin, ook als een nieuw element ons 'teistert'. De wind rukt en plukt behoorlijk, het is extra hard werken. Toch genieten we van het overwegend glooiende weidelandschap. Er staan veel oude fruitbomen in de bloesem, afgewisseld met wat plukjes bos. De eerste maïs zien we ook vandaag, gelukkig duurt het nog een tijdje voordat dit gewas gezichtsbepalend voor een wandelaar is. De hele dag heeft het een beetje gemiezerd, maar als we door een sprokkelbos gaan wordt het een dikke druppen bui. We soppen over de paden, en precies als we het bos verlaten, is het droog. De zon komt zelfs nog even.

Zo wandelen we Vaux-Villaine binnen op zoek naar de burgemeester. Een overbuurvrouw weet te vertellen dat hij weggeroepen is vanwege wateroverlast. Ja, ja daar weten we alles van. Op een pallet onder een veldschuur wachten we. Een rol koekjes later spreken we met de rondborstige jonge burgervader. Helaas kunnen we niet slapen in la salle communale (verenigingsgebouw) want het is verhuurd. Verder zijn er in het dorp geen overnachtingsmogelijkheden. Hij stelt voor dat zijn vriend ons vervoerd naar Signy-l'Abbaye. Een grotere plaats met camping en winkel. Zo schuiven we  8 niet gelopen kmters op, maar het lijkt ons wel redelijk gezien de omstandigheden. In de omtrek is er geen alternatief te voet. Dus hups in de Focus, en nu staat ons huis op een camping municipal. We liggen in de goal, met stoelen en tafel, en hebben zojuist een heerlijk warme Bretonse vissoep verorberd. Nu nog wat kaas en stokbrood met een Merlot. vroeg naar bed, het is fris!

20 mei  dag 25  Signy l'Abbaye - Chateau-Porcien 27 km
Regen. We pakken goed georganiseerd in, en gaan goedgemutst op weg. Het landschap waar we doorheen gaan heeft niet meer die steile hellinkjes, maar we gaan glooiend heuvel op, heuvel af. Gisteren was er wind, deze zaterdag is het net geen storm. We moeten alles bijzetten om tegen de wind in vooruit te komen. Het voelt alsof er de hele tijd iemand aan je rugzak loopt te trekken. Toch hebben we het best, bij een bui trekken we ons  lekker terug in onze capuchonnetjes, de voeten doen de rest.

Zo stappen we de eerste 10 km door, we rusten in een bushokje bij Wasigny. Hier zien we wat er gebeurt als de bevolking wegtrekt. Heel veel huizen staan te koop of te huur, maar het is meestal zo vervallen dat er waarschijnlijk niemand meer aan opknappen begint. Zeker met dit weer ziet het er erg troosteloos uit.
We steken de kop weer in de wind, en zien tot 3 keer toe een echte St. Jacobsschelp om ons de weg te wijzen. Zo merk je dat de weg die we gaan leeft in Noord-Frankrijk. De enkele levende ziel die we zien wenst ons ''Bon courage''.  Ondertussen wordt het weer steeds slechter, we zien een heeele grooooote wolluk.....net op tijd vinden we een schuilplaats tussen tractoren en kunstmeststrooier. Nog 8 km, het is maar goed dat onze voeten niet weten wat ze nog voor de boeg hebben. Ondanks wind en regen is ons humeur opperbest, we werken ons via een geweldig pad omhoog. Overal om ons heen grote akkers met tarwe, gerst en koolzaad. Daarboven spectaculaire wolkenluchten. Op een gegeven moment zien we hazen die spelen op het veld aan de horizon. Tja, daar doe je het voor, wel een kwartier lang zien we zo'n 20 hazen. Ooit wil ik terug naar deze karrenpad tussen Hauteville en Chateau-Porcien.
Ook de laatste kmters zijn we niet kapot te krijgen, al zijn we wel wat stil als we uitgewaaid bij de kerk aankomen. De telefoonnummers uit ons gidsje geven geen antwoord. Pfff,.. wat nu. Na wat studentenhaver en een slok water, waaien we het dorp weer in. Veel sneller dan verwacht zitten we achter een biertje. Dat zoiets nog bestaat; café, boekhandel, sigarenmagazijn, restaurant, en.......de kastelein beheert de SLEUTEL van de slaapplaats voor pelgrims. Die wetenschap doet ons een 2de biertje goed smaken.

Ons slaap plekkie voor vannacht is de judozaal , en er zijn prima douches. Jaha, we leggen onze slaapzak op de judomat! Maar eerst eten in de kinderbieb die in hetzelfde zaaltje is. We hebben voor het eerst in 3 weken eieren! Jammie, een omelet met krab gebakken in beurre de Bretagne, met een taboule oriental salade.
Tuurlijk een geitekaasje, ze zijn onweerstaanbaar! We hebben het dik voor mekaar na zo'n heftige, geweldige dag. J&P

21 mei  Chateau-Porcien -Neufchatel-sur-Aisne 22 km
De nacht plat op de judomat is uitstekend bevallen.
We nemen het ervan in deze perfecte accommodatie: jus d'orange en P maakt zijn welbekende engels ontbijt. De GR 654 brengt ons naar het jaagpad van Canal des Ardennes.

Twintig kilometers stappen we langs het kanaal, het klinkt saai maar dat is het niet. In het begin groeten we een aantal zondagochtend vissers, en verder hebben we het pad voor onszelf. Onze stokken vinden we onmisbaar, en vandaag roepen we "chapeau" voor de regenboksen. Perfecte pasvorm, ze zweten niet, en ze beschermen ons hier tegen de nattigheid van het hoge gras, en de brandnetels die al tot een meter hoog staan.

Helemaal in d'r eentje staat een buitengewoon prachtige orchidee in dieppaars met lila mooi te zijn aan de waterkant. (Orchis pyramidaal).
En af en toe tuft er een binnenvaartschip ons tegemoet. Altijd weer goed voor een vleugje heimwee van J naar het goede leven aan boord.  Onvergetelijke herinneringen aan eind 70'er jaren dat de touwen los gegooid werden van de Eureka.
Soms verlaten we het kanaal even voor een uitstapje door het bos. De aarde is hier wit door de mergel, en in combinatie met de regen van de afgelopen dagen is het een plakkerige substantie geworden. We 'groeien' van al de smurrie die we meeslepen, en zo krijgen we er nog een handicap bij; per schoen dragen we onder de zool nog plusminus 1 kg zut mee. Op het stukkie asfalt schuren en stampen we de schoenen schoon. We worden het dorp Asfeld ingeluid door de klokken van Saint-Didier. De kerk is gebouwd in 1683 in de vorm van een viool. De tekening is gemaakt door dezelfde architect als de Pont Royal in Parijs. Een uniek staaltje van Barok, niet een muur is recht, overal zijn gangetjes en nisjes. Bovendien kunnen we zien dat de nu van binnen witte kerk ooit geheel beschilderd was met fresco's. Als P dan toch alle deurtjes heeft geopend, blijkt dat er een trap naar boven is. Zo komen we op de galerij waar ooit alleen de welgestelde toegang hadden. Ook is het deurtje naar de sacristie open...even kijken naar de kleren van mijnheer pastoor.
Dan gaan we weer in een lange streep langs de vaart. We lachen om een plezierbootjesmevrouw die de handbediening van de sluis niet te pakken kan krijgen, het is leedvermaak, de beste stuurlui staan immers aan wal.
De cadans van het lopen geeft je vleugels; als er runnershigh bestaat, zou er dan ook zoiets als een hikershigh bestaan?
Na 22km komen we via de brug over de Aisne in Neufchatel-surAisne. In het café annex tabac/restaurant/gokhuis/hotel/bruna/etc. Non, slapen kunnen we er  niet, ze zijn toevallig de kamers aan het schilderen. Van nijd gaan we illegaal nootjes eten bij ons biertje. We kijken hoe een ieder hier elkaar begroet in het café; altijd een hand, en meestal een kus op iedere wang. En dan kuiert hier nog een zeer eigengereide mopshond, die wel wil snuffelen, maar niet wil knuffelen.  We sjokken weer naar het begin van het dorp want kamperen is geen optie. Hotel Le Relais doet z'n naam eer aan, we vinden er een prima kamer. P maakt een praatje, en van het een komt het ander. Deze aardige mevrouw wil voor 10 euro pp een maaltijd maken. Daar zeggen wij geen nee tegen. Na een verkwikkende douche, schone kleren, en een geurtje van de meiden zijn we klaar voor een ' avondje uit'. Om 19.00 kunnen we aanschuiven voor een preisoepje, een biefstuk zoals eigenlijk alleen Toos Koninkx ze kan bakken frietjes-salade-brood. Hierbij een Bordeaux de Lassalle. Ijsje als toet, en een Mandarine Royal voor het slapen gaan. Het is hier super, een heel restaurant voor ons alleen, en erg gezellig.
Intussen staat het hier verschrikkelijk te hozen, terwijl het overdag fraai wandelweer was. Pap&mam, we maken nu gebruik van jullie envelopje, dankjewel! J&P

-----------------------------------WEEK 21--------------------------------------

22 mei  Neufchatel-sur-Aisne - Reims 26 km
'T is relaxed opstaan, zo uit het hotelbedje aan het ontbijtje. Poedel Snoopy is meteen weer bij ons tafeltje, de schooier.
We steken de brug over en zijn op de route. Door het veld gaan we, de akkers liggen als een machtige lappendeken in alle groentinten rondom ons. De leeuwerik zingt steeds het hoogste lied voor ons, volgens P brengt dit vogeltje de zomer.  Aha, de eerste zonnebloemen, nu nog maar 10 cm hoog. Het idee dat we ook nog mee zullen maken dat ze in bloei staan - als we maar lang genoeg doorlopen is ietwat onwerkelijk. De harde werkelijkheid is dat er weer een straffe wind staat.

Na 12 km door het veld, begroeten we het kanaal als prettig gezelschap. Een 4-tal sluisjes op een rij zorgen voor de nodige bedrijvigheid. We rusten bij ecluse 6 en kijken naar het schutten van een binnenvaartschip.

P is m'n held, voor het geval dat iemand dat nog niet begrepen heeft. Iedere keer helpt hij me in 'mijn rugzak', zo hoef ik die belastende draaibeweging niet te maken. En dat beschermt me, want ik heb unne slechte rug, maar hij doet het goed. We lopen heel de dag als een tierelier, maar de laatste 5 van de 26 doen de voetjes van J wel zeer. Al een uur lang zien we de trotse kathedraal van Reims boven alle industrie uittorenen. Eindelijk steken we met een voetbrug het kanaal over: meteen in de stad. Overal auto's, herrie, drukte en het stinkt. Een dubbele espresso doet wonderen, even bijkomen met Pink Floyd op de achtergrond. De zere voeten zijn dan zo vergeten. In 10 minuten zijn we bij de jeugdherberg. Complet/vol, grrrr, we moeten even resetten. Terug de stad in naar het syndicat d'initiative. Een zeer behulpzame knul helpt ons aan de goedkoopste slaapplaats. Hij reserveert Hotel Victoria, de enigste in Reims zonder ster. Op weg daarheen nemen we Passage St. Jacques, en jawel hij is met ons! De schoenmaker zit rechts! J heeft namelijk vandaag de laatste mm onder haar zolen uitgelopen, ja Ans ik slof nog steeds. P zal weten dat hij met een schuinmarcheerster op stap is. Schoenen zijn morgenmiddag klaar, dus J gaat verder op de badslippers naar het hotel. Wat ons betreft mag dit etablissement best wel wat *** hebben. Bed is goed, douche heerlijk. Door het open raam horen we het geroezemoes van een grote stad. Onze wereld beperkt zich tot ons gastenboek wat we nu openen. Heerlijk, en erg verrassend. Zelfs het vrouwtje van Sonja leest dagelijks! We smullen van iedereen die zo met ons meeleeft, en zijn ontroerd door alle goede wensen. Met dat alles in de pocket gaan we de stad in. En wat gebeurt; voor het eerst in ons leven verlaten wij een restaurant voordat we gegeten hebben. Oeps, dat zijn geen pelgrimsprijzen...even niet opgelet.  Bij les 3 Brasseurs eten we lekkere lamskoteletjes, dikke frieten en een zielig tomaatje. Erbij een biertje uit eigen brouwerij en een rood wijntje. 

23 mei  Reims - Verzy 20 km
De enige ongerechtigheid die we hebben kunnen vinden op deze hotelkamer is een zuurtje. Het zat vastgeplakt tussen de deken en de sprei...
De stad is vroeg op, wij blijven liggen tot 8.30. Dan mixen we ons in de ochtenddrukte. Bij een kiosk spieken we even in de Telegraaf, het weer in Nederland is niks bijzonders, en FOEI, worden onze huisdieren slachtoffer van de oranjegekte??! Het moeten niet gekker worden!
Binnen de muren van l'eglise Saint Jacques is het een oase van rust. De soberheid van deze bouwkunst spreekt ons aan. En we treffen het, we kunnen een stempel krijgen van de pastoorsmeid. Misschien moeten we het even uitleggen van die stempels. Bij vertrek uit Nederland hebben we bij het Genootschap van St Jacob een credential aangevraagd. Dit is een pelgrimspaspoort. Hier kun je 'n stempel in laten zetten van de kerk die je bezoekt. Soms is deze pas ook een voorwaarde om ergens (gratis) onderdak te vinden. Voor ons is zo'n stempel halen een uitdaging; welke deur zal er nu weer voor ons opengaan?? Bovendien levert het iedere keer weer een leuk contactje op.
Wanneer we bij het VVV onze rugzakken even in bewaring willen geven kan dat niet. Sinds de aanslagen van 9-11 is ieder tas verdacht....Uhhh worden we gezien als wandelende bommetjes? Nooit over nagedacht dat er zo naar ons gekeken wordt!
Ach, bij de mevrouw in de kathedraal zetten we die gedachte letterlijk en figuurlijk van ons af. De tassen mogen bij haar achter het tafeltje. We  kunnen in alle rust rondkijken.
De kathedraal die in de 13e eeuw gebouwd is geldt als een van de eerste zeer grote gotische bouwwerken. Heel mooi is te zien dat men toen op geniale wijze de hoogte in gegaan is en toch het ranke van de gotiek niet uit het oog verloren heeft. Dit is hierna voor vele andere gebouwen als voorbeeld gebruikt. Wij denken dat de Notre-Dame in Parijs later is gebouwd.
Rond het middaguur zijn de schoenen klaar, J is blij met d'r nieuwe hakken. We hebben besloten om geen rustdag in Reims te nemen. De stad is leuk maar brengt ons niet de rust die we zoeken. Rond 13.00 gaan we op pad met 20 km voor de boeg. Het is een lange ruk om Reims achter ons te laten. Industrie en nog eens industrie. Dan een vervelend stuk om autoroute de l'est te overbruggen. Het is niet anders.
Bij Verzenay verandert het landschap totaal. Zover het oog kan zien glooiende heuvels met druivenranken. We zijn in de Champagne! Tussen de wijngaarden door klimmen we 2 km lang, en worden beloond met een weids uitzicht. Helemaal in de verte zien we de stinkschoorsteen van Reims waar we uren geleden tegenover stonden. Zo zie je maar, voetje voor voetje kom je een heel end. Als we Verzy binnenwandelen lopen we min of meer in de armen van een mevrouw. We vragen haar naar auberge de jeunesse uit ons gidsje. Bestaat niet meer weet deze alleraardigste mevrouw, iets met veiligheid&zo. Het spijt haar zeer. Wel is er een ander mogelijkheid, en haar man zal wel even de sleutel voor ons regelen. Terwijl ze dit verteld rijdt manlief al de Suzuki Vitara voor, we kunnen instappen....enigszins verbouwereerd door zoveel hulpvaardigheid (in enkele minuten) zitten we bij een aardige 65plusser in de auto. We worden naar le maison pastorale van Pierre Meulendijks gebracht. Klinkt Nederlands, en dat is ook zo. De beste Pierre was hier pastoor maar heeft een ernstig auto ongeluk gehad..... Zo komt het dat we nu een heel huis voor onszelf hebben met voor- en achtertuin, potten en pannen. De slager en groenteboer zitten om de hoek, we hebben het weer zwaar voor mekaar!  P kan kokkerellen alsof ie thuis is: gebakken nieuwe aardappeltjes-boontjes-en een mals stukkie lamsvlees. Erbij een Valeroy, vin de table. Toet: simpele kwark.Lekkerrrr

24 mei  Verzy - Conde-sur-Marne 18 km
Als we zonnig Verzy uitlopen merken we dat de sociale controle groot is. Alle 'bekenden' van het dorp kruisen min of meer ons pad, ze zwaaien allemaal uitbundig. Na 7 km lopen we Trepail binnen, enkel champagnehuizen, geen koffie. Een bloeiende rosa rugosa biedt bescherming tegen de wind. We ploffen neer en eten stokbrood met roomboter.

Voorbij Ambonnay stoppen de wijnranken abrupt, en gaat het land over in akkers. Tarwe, erwten en luzerne tot aan de einder. De rechtse ringteen van J is wat onwillig, dus we rusten wat vaker. Opnieuw zoeken we een plek uit de koude wind in Isse, we laten ons zakken tegen een buitenmuur van een oude hoeve. Maar niet voor lang, de boer in ruste nodigt ons uit op z'n bankje op de binnenplaats. We maken een praatje over pijnlijke voeten, waarvandaan, hoever nog... Hij kijkt naar J d'r rugzak, ze dwingt respect af met de kilo's.
Er valt een stevige bui op weg naar Conde, maar als we het dorp bereiken schijnt de zon. Bij Du Commerce bestellen we koffie. De argwanende uitbaatster schenkt geen koffie, weet geen plaats voor pelgrims, geen winkel. Alee, dan zoeken we het toch lekker zelf uit. Zo komt het dat we om 14.00 met een pilsje achter een roodgevlekt formica tafeltje zitten. De wc is aan de overkant van de straat. Ieder plaatsje heeft z'n eigen sfeer. Hier in Conde is het een gesloten, dichte bedoening. Iedere levendigheid speelt zich af achter een hermetisch gesloten hek. Weinig kans op een kampeerplekje, en het is steenkoud. Het hotel dan maar, de eigenaresse is een kittige madam. We slapen meteen 2 uur aan een stuk als we onze motortjes te rusten leggen. Om 19.00 worden we verwacht voor het diner. In bar ontmoeten we een lange afstandswandelaar, z'n badslippers 'verraden' hem. Hij heeft afgelopen week maar liefst 236 km gelopen.  We tafelen samen met Richard, hij is vanuit Marken onderweg naar Taize. Een verdomd sympathieke psychotherapeut, er valt veel te lachen en te delen. Samen eten we een rode bietensalade vooraf, dan is er gestoofde kip met witte bonen. De kaasjes spoelen we weg met rose, en tot slot is er koffie met appeltaart....(dus het bestaat toch Kathleen). Met Richard kletsen we tot laat. Als we naar bed gaan zoent de barmadam met een van haar gasten.....?

 25 mei dag 30  Conde-sur-Marne - Chalons-en-Champagne 20 km
Relaxed opstaan. Buiten is het grijs. We hopen dat de dauwtrappers in Zeeland beter weer hebben. Richard vraagt of het ok is als hij meeloopt. Vinden we prima. We kunnen het goed met elkaar vinden. We hebben het over de vergankelijkheid van een krop sla, het leven in z'n algemeenheid de keuzes die je maakt in 't bijzonder, en ook geschiedeis, ziel en zaligheid zijn onderwerp van gesprek. De kilometers vliegen onder onze voeten door, en dat is plezierig want de omgeving is gewoon. Kanaal zonder schepen, productiebos, akkerland. Het weer is beter dan verwacht, op een spat na droog, lekker veel zuurstof in de lucht, enne...minder wind! Na 4 uur lopen zijn we 20 km verder, de jeugdherberg is het eindpunt voor vandaag.
De geuren die uit de tas opstijgen vertellen dat er nodig weer wat verfrist moet worden. Er is een wasmachine en drooggelegenheid, joeppie! Hier is op Hemelvaartsdag bijna alles gesloten, maar mevrouwtje kwebbel van de jeugdherberg biedt een lift aan naar de supermarkt.

26 mei  dag 31 Conde-sur-Marne - Vitry-le-Francois 34 km
Copieus ontbijt. We lopen aan met z'n 3tjes. Eigenlijk zouden we vandaag een rustdag nemen, maar we hebben er geen zin in.

Het begin is vlak - plat - groen - saai. Gewoon lopen. En dan is er gerst die wuift, het ziet eruit als fluweel, ruikt naar vers hooi. Mooie donkere dreigende wolkenluchten, heel de dag, maar er valt geen drup. Schitterend wandelweer, dus bij 24 km besluiten P&J om door te lopen...R zou sowieso doorgaan. Gedrieën gaan we verder, we zwerven van dorpje naar dorpje. We trekken ons eigen plan, de GR wil ons te ver om laten lopen. De voeten van J doen pijn na zoveel kmtrs. Het is zwaar, de mannen zijn tof. R zingt of speelt mondharmonica, de klanken dragen ons over de weg. Uiteindelijk lopen we van onze kaart, de rivier de Marne zal ons verder de weg wijzen.

 We belanden bij een afgraving, en daar lijkt ons avontuur te eindigen....toch weten P&R door de struiken aan de waterkant te komen...een paadje..smal, maar genoeg voor 1 persoon. Lopen langs groepjes orchideeën, zo mooi en zo bijzonder, het geeft nieuwe energie. Over de brug staan de platanen stil oud en wijs op een rij, voor ons vormen ze een prachtig slotakkoord van een supergeweldige dag.

Om 20.00 bellen we aan bij la Maison du Doyenne. We worden ontvangen door een heel jong en lief nonnetje. Ze is helemaal in het zwart gekleed. De gastenkamers  zijn sober, maar hebben alle luxe voor ons. Wat een cadeau na 34 km lopen, op een dag dat je eigenlijk rust had willen nemen. Bij het grote plein proosten we met een Guiness, eten een crocq monsieur. We schrikken van de rekening...

 
27 mei  dag 32 Vitry-le-Francois - Saint-Remy-en-Bouzemont 23 km
Om 7.50 gaan we naar de kapel, we zijn uitgenodigd voor de mis. Het klinkt mooi en teer als de 3 nonnetjes op de voorste rij een lied inzetten. Een sobere dienst. Onze dank laten we achter in het gastenboek, en in de vorm van een eigen bijdrage.

Op het plein lokken de vitrines van le Salon du The ons naar binnen. We houden alle 3 van koffie, dus nemen we ieder 2 grote koppen. Hupsakee, aan het werk, lopen is immers onze dagtaak. We staan er versteld van hoe we ons voelen na een dagje 34km. Als we de stad achter ons hebben zijn ook de ongemakken er uit gelopen. Veel klaprozen met korenbloemen. Dat rood met blauw in 't groen is iedere keer weer een foto waard. Het koolzaad is bijna uitgebloeid. We lopen een beetje te lummelen, maar het stoort niemand. Na 2 uur lopen is er een bar. R wil graag een 'plat du jour'. Wij zeggen daar geen ''nee'' tegen. Zo smikkelen we om 12.00 van frietjes met een tartaartje en een fris fruitig wit wijntje.
Hoezo afzien...je kunt het zo leuk hebben als je het zelf maakt. Okay het is even opgang komen, maar dan gaan we ook als een speer. Ons doel is de burgemeester in het dorp met de mooie naam. Hier valt namelijk niks te kamperen. De kroegbazin belt, en inderdaad even later is er een jeugdige burgemeester. Hij wijst ons de plaats voor pelgrims. Het is weer even ongelooflijk als super. Een nog naar verf ruikend appartementje boven de meisjesschool. Wat een toegift, elke dag opnieuw. De bakker heeft alvast 2 baquettes opzij gelegd op aanwijzing van de kroegbazin. Met een tomatensoeppie, worst, ansjovis en een tomaatje gaan we lekker slapen.

28 mei Saint-Remy-en-Bouzemont - Chavanges 22 km
....De tel van de dagen kwijt geraakt...jaha we zijn al aardig los! Met z'n drieën leven we harmonieus samen, zelfde ritme, zelfde smaak, zelfde pad en we lopen als een trein. Tenminste als de boeren de landweggetjes niet onbegaanbaar hebben gemaakt met hun zware machines. Het was weer een stuk glibber en blubber. De klei is hier zo vet dat er een centimeters dikke laag aan je zolen blijft plakken. De tassen gaan af bij Outines. De kerk is open, dat treffen we niet vaak. Deze kerk opgetrokken uit hout en leem is met zorg gerestaureerd. Vakwerk. Ook het volgende plaatsje heeft een vakwerkkerkje. Kleiner, alles is er scheef, in alle eenvoud heeft het z'n charme. Wanneer P en R samen in de biechtstoel zitten wordt het tijd om op te stappen.

Met nog zo'n 12 km te gaan lopen we de middag in. De zon weet een gaatje in het wolkendek te vinden en verwarmt ons allervriendelijkst. De dorpen die we aandoen zijn uitgestorven, geen mens op straat. Nauwelijks auto's. Dat komt goed uit want we lopen nogal wat binnendoor de laatste dagen. In deze uitgestorven streek moet je je afstanden goed plannen, wil je op het einde van de dag iets te eten en te drinken hebben.
Het is dan ook even zoeken voordat we een levende ziel aan kunnen aanspreken. Via de burgemeester komen we bij M&Mme le Blanc terecht. Schuin tegenover op nr. 34 kunnen we overnachten in een prachtig vakwerkpandje. Het is een  parochiezaaltje met keuken(P vind op dit moment 8 flessen wijn in een keukenkastje!) . Helemaal top. We soezen in het achtertuintje in de zon, eten ons laatste broodje. Moe gaan we even rusten. Het bed lijkt op een halfafgevuld ongestabiliseerd waterbed. Ondanks dat slapen we zo 2 uur verder. Na dit verkwikkende slaapje, bellen de mannen aan bij madame le Blanc. Omdat winkel, restaurant en café gesloten zijn, heeft zij een mand gevuld met lekkers. Alleen om een wijntje moeten ze vragen....
Buiten eten we nootjes, soep, noodrantsoen Bolognaise met gebakken ei en brood. De vreugde is inmiddels groot met de wetenschap van de wonderbaarlijke wijnvermenigvuldiging in het keukenkastje. Van Gosse en Aukje horen we dat ze de 1000km voorbij zijn. Gefeliciteerd we hebben bewondering voor jullie!

----------------------------------- 2006  WEEK 22 --------------------------------------

Oh ja over een aantal dagen denken we in Vezelay te zijn daar hebben we een poste restante adres voor onze kaarten en boeken. En uiteraard voor eenieder die ons  ‘ouderwetse’ post wil te sturen, graag verzenden voor 3 juni 2006 anders kan de post retour komen. Adres is:

Le bureau de Poste

Á l’attention de

GRASTE, P.A.C. & WAGENBERG van J.F.J.M.

Poste Restante

89450 Vezelay

France

29 mei Chavanges - Dienville 27 km en minstens 3 km om...
De ingemaakte kersen van Mde le Blanc waren een verrukkelijk zondags toetje, daar zijn we het alle 3 over eens.
Op maandagochtend 7.00 is er meer beweging in het dorp dan gistermiddag. We foerageren bij Casino. Ze hebben geen brood, geen wisselgeld, geen pin. Dan maar een banaan als ontbijt. 

We lopen over een kam het dorp uit. Weidse uitzichten, in blauwe nevel gehuld. Windstil. We genieten maar lopen mooi verkeerd. De moeite waard, want we zien een hert en overal rennen hazen. Dikke druppen vallen recht naar beneden dus wij hullen ons in regenkleding. Het wordt stil in de poncho...prompt sjouwen we weer verkeerd...op het karrenpad dat we gaan komen in een moordend tempo 2 hazen ons kop aan kop tegemoet. Vol verbazing staan we aan de grond genageld af te wachten wat gebeurt... Net voor een botsing met P en R gaan de oren omhoog... Uhhh, en roef ze kiezen het hazepad!
Als verzopen katjes komen we een café binnenvallen. Wat een genoegen; het is er warm en er is lekkere koffie. Als we verder gaan is er nog meer regen, J loopt te soppen in de schoenen. Toch deert het ons niet, het loopt vanzelf vandaag. Met ruim 20 km in de benen schuiven we rond 13.00 achter een 'plat du jour'. Schoenen uit, sokken uit, slippers aan. Handelingen die je normaal niet zo ongeneerd in een restaurant uitvoerd. Maar als reiziger met slechts een rugzak voel je je overal thuis. De serveerster brengt ons zaligheden, witte wijn, pate, coq au vin, kaasjes naar keuze, appeltaart en koffie toe. Dan nog 7 kilometertjes wandelen, moet kunnen! Tjee, weer een flinke bui stort zich over ons uit. Natuurlijk missen we weer een markering, maar worden opnieuw beloond. Ineens staan we voor een schitterende middeleeuwse abdij. We hebben er een bloedje hekel aan maar moeten terug. Grr, R glijdt, P glibbert en J valt. Onder de modder komen we op het goede spoor. Een nat stuk in het bos is de finale van vandaag, we haasten ons als we de donder horen. Met het onweer op onze hielen bereiken we Dienville. Net als we over de drempel van het café zijn, komen regen, onweer en zelfs hagel naar beneden. Vreugdekreten dat we voor dit noodweer onder de pannen zijn. De  Pelgrims St. Jacques krijgen een drankje aangeboden door de kastelein in ruil voor een gebedje. Onvoorstelbaar dat mensen dat aan je vragen. We zijn nog niet helemaal op onze taak voorbereid...ook bij de chambre d'hotes krijgen we meteen een drankje aangeboden van de   oude baas. Deze avond een riant onderkomen, een superdouche, het wasje draait, we eten van wat er nog in de tas zit. Een onvergetelijke dag! ...het regent nog steeds.

30 mei Dienville - la Loge au Chevres 19 km
De oude baas maakt een ontbijtje met heerlijke honing uit de streek. Met weemoed  verlaten we deze geweldige plek. Nergens waren de lakens zo fris en zacht.
Bij de winkel kopen we met beleid in. Hoge voedingswaarde, laag gewicht. We weten dat er op het eind van de dag geen winkel zal zijn. Over het pad bestaat geen twijfel, het is weer onvervalste GR. Het gras op het pad staat hoog, en is kletsnat, plassen overal. De takken hangen zwaar over, en zorgen voor plaatselijke douches. Bovendien gaat het stevig regenen. De bospaden zijn een en al modder, je moet wel gek zijn om hier te lopen! Jawel wij baggeren en ploeteren erdoor heen, alsof we ervoor betaald worden. De schoenen van J staan vol en met de blubber tot aan de knieën vinden we een café. Natuurlijk hebben we de hele weg al visioenen van 'n plat du jour gehad. Niks d'r van, ze heeft koffie en we krijgen permissie om ons meegebrachte chocoladecroissantje te verorberen.

Soms doet R me aan Freek de J denken als ie met z'n malle benen voetafdrukken op de tegelvloer loopt te maken. Als J de natte sokken weer in de natte schoenen stopt voelt ze zich toch wel zielig. De 10 kilometers daarna gaan door zeer oud bos volgens het routeboekje. We stellen vast dat het vooral erg nat is. Tjeemug, wat is het zwaar.

We schikken ons in het onvermijdelijke. Urenlang soppen we door de natuur. Een alternatief is er niet. Zo bereiken we la Loge aux Chevres. Bij de eerste gite bellen we aan, helemaal stuk vragen we om een slaapplaats. Een vriendelijke mevrouw wijst ons een proper huisje. Ze wil ook wel voor ons koken....ook deze dag komt het weer goed. 

Moe en koud kruipen we voor een uur in bed. Om 19.00 gaan we bij mevrouw aan tafel. Radijsjes uit eigen tuin met een wit wijntje. Het lams- en kalfsvlees is smakelijk met veel pasta en Sla. De bordeaux is buitengewoon.  Fromage uit de buurt. Zo komen we weer op verhaal.

Geheel onschuldig begint R over een bepaalde boom in de tuin. Er komt zelfs een Engels woordenboek aan te pas. Uiteindelijk komen we uit bij een pruimenboom....en dat leidt tot een eau de vie. We slapen als roosjes na een gezellige avond.

31 mei la Loge aux Chevres - Bar sur Seine 24 km
Het is 6,3 graden C als we aanlopen om 8.30. 't Is koud. Fleece, regenjas en regenbroek aan. Niet over nadenken, gewoon lopen voor de kost. De voeten doen hun werk. Wel de kaart erbij, want het is iedere dag weer zoeken naar de ideale mix. Zeker na gisteren willen we even geen bos. Tenminste geen modder, bagger en andere zut. Het lukt voortreffelijk, we lopen wat meer asfalt. Nauwelijks auto's, en in de berm prachtige orchideeën. Ook zien we heel dichtbij een hert, met veerkrachtige sprongen gaat ze er vandoor. Op een kruispunt een zeldzaam mooie tuin. P en J denken allebei hetzelfde. Het zou zo de hof van www.bloemenvanvanhaeren.nl kunnen zijn.

Over de weg gaan we als een trein, de teen van J speelt wat minder op sinds P het grondzeil en de binnentent heeft overgenomen. We hebben alle 3 een eetdag vandaag. Vanmorgen stokbrood met jam, om 10.00 knauwen we al een Mars en Snicker weg, en om 11.00 alweer stokbrood met droge worst. Toch zijn onze welvaartsbuikjes al aardig geslonken...een kwestie van een stukkie lopen. De combinatie van honger en kou is onbehaaglijk...P heeft er even de juu in. Rond het middaguur schijnt de zon, en dan is het dubbel genieten. Na een gigantische afdaling -loodrecht naar beneden- naderen we tussen spoor en Seine onze bestemming. De mannenklets gaat over zuivere biertijd enzo....even later is er Leffe van de tap. We proosten op een laatste avond samen, morgen slaat R linksaf naar Taize. We drukken de kosten door ook vannacht weer met z'n 3en een hotelkamer te nemen. Het is geen keuze, maar hier in Noord-Frankrijk valt nog steeds niks te kamperen. Bovendien is het koud. Een grotere stad zoals hier betekent automatisch een hotel. Wel goed is dat we internet hebben, dus kunnen we eeeindddellijjkk het gastenboek inkijken. J heeft gewoon alle 61 berichtjes weer gelezen. Heerlijk, 1000xdankjewel. Vooral op een regendag als gisteren als we diep in onze capuchonnetjes duiken halen we alle schrijfsels voor de geest. En geloof het of niet....het helpt ons vooruit!

Nu gaan we genieten van het afscheidsdiner, we weten in ieder geval dat het een rib uit ons lijf is. Voor R een bordje groenten en een  omelet met frietjes. Voor P&J een vissoepje en een biefstuk (a point/saignant) met frietjes. P is in z'n sas met het kaasplankje. R en J nemen tarte tartin die niet te pruimen is.

1 juni Bar-sur-Seine - Bagneux-la-Fosse  25 km
Samen met R ontbijten we in het hotel, hij maakt nog een foto vanuit de hotelkamer als we elkaar uitzwaaien. We hadden een prima week samen. De stad uit nemen we de gok, en kiezen voor de GR door het bos. Het alternatief is een drukke weg. Geen optie voor ons. Heel de dag zijn we in onze hum met de keuze. Mooi bos, en ideale paden. De ondergrond 'veert' onder onze voeten. Deze bosgrond scoort hoog als het over lekker lopen gaat. Intussen mogen we ons wel ervaringsdeskundigen op het gebied van wandelpaadjes noemen. We verwachten in het oneindige bos weer een keertje wild. De hoefafdrukjes van een hert zien we regelmatig, en ook het pootje van een wild zwijn. De enige dieren die zich echter laten zien zijn de naaktslakken, ook vandaag zijn ze weer ontelbaar. In een plas ontdekken we een 'kudde' dikkopjes, bij gebrek aan groter wild zetten we die maar op de foto.

De hoogtelijnen op de kaart, zorgen af en toe voor flinke kuitenbijters. Maar de afdalingen zijn voortreffelijk lang en langzaam, zo moet dat. Kortom een makkie deze eerste juni. Ook als we het geplande eindpunt (Avirey-Lingey) naderen lachen de wegwijzers met gites en een restaurant ons toe. In N-Frankrijk is echter alles en nix mogelijk.

Nadere informatie leert ons dat het al die frisse bordjes niet meer bestaan. Moe trekken we ons terug in een bushokje. Zo zijn we tenminste onderdak want het begint ook nog te regenen. Op zoek naar wat eetbaars stuit P op de sardientjes van R, we hopen van harte dat zijn eindpunt vandaag meer te bieden heeft. We kleden ons naar de weersomstandigheden, en jakkeren zo 5 km verder over asfalt tegen de heuvel op. Blijmoedig lopen we wereldstad Bagneux la Fosse in. Het is wat met die champagneboeren hier; het leven speelt zich achter muren en gesloten poorten af. Lastig als je naar een slaapplaats wilt vragen.

Uiteindelijk is het de schooljuffrouw die ons verder helpt. Dit zijn absoluut lessen in nederigheid als je zo staat te druppen met de voordeur op een kier. Ze pleegt een telefoontje en in een mum van tijd komt er een mevrouw met een wit (gestoord) hondje en de sleutel van la salle de fete. In het schriftje waar mevrouw ons inschrijft leest P de naam Ypsma. He, dat zijn de Friezen, A&G! Ook A&A hebben hier geslapen. Alle 4 lopen ze nu 3 dagen voor ons. Vannacht logeren we in een dorpshuis compleet met een professionele keuken. Wat jammer nou dat we voor de supermarkt nog 3,5 km moeten lopen. Wij gaan voor een noodrantsoentje. Pakje minestronesoep, zakje spagetteria, blikje sardientjes, en de champagne komt uit de kraan. Heerlijk!

2 juni Bragneux-la-Fosse - Tonnerre 37 km

We lagen gisteravond al om 20. 30 op bed. Iedere keer dat een van ons zich omdraaide waren we allebei wakker, stom lawaaibed. Ondanks dat, zijn we uitgerust. Na een bakje koffie en een gebietst koekje vertrekken we. Deze ochtend hebben we voor 8.00  we al meer wild gezien dan gisteren de hele dag. Er schieten hazen voor ons weg, en we zien een hertebok elegant springen in een tarweveld. De rust, de stilte en de ruimte is weer overweldigend.

Na 3,5 km bereiken we Bragelogne het plan is om daar te winkelen. Door het waardeloze inkoopbeleid zijn we door onze voorraad heen. De inwoners weten ons te melden dat de winkel alleen op dinsdag open is. Dat schiet op, het is vandaag vrijdag. Ach we hebben in deze verlaten contreien al vaker een bok geschoten, we maken ons er niet druk meer om.

Na 2,5 uur pittig doorstappen rusten we in een bushokje. (We verwachten niet dat de bus nog komt deze week...)  Onze knorrende magen stillen we met het laatste stukje geitenkaas en hartkeks. Voor de niet ingewijden: hartkeks zijn koekjes zo groot als een tucje maar met de voedingswaarde van een bruine boterham, als je er genoeg bij drinkt. Onze enige  'overlevingskans' is nog een kuipje pasta  uit het hotel. Je zou je er 'vet' over kunnen maken maar het helpt niet. Dus wandelen wij vrolijk verder in dit uitgestorven gebied. He, een rijdende bakk(st)er....ze stopt godzijdank en we kopen haar laatste roombotercroissantjes en stokbrood. Wat een geluk, het loopt toch lichter met iets in de voorraad.

De leeuwerik zingt alle kilometers met ons mee, en bij de volgende rust in een aarzelend zonnetje komen we tot de conclusie dat een stokbroodje met een kuipje hazelnotenpasta 100x lekkerder is dan een chocoladecroissant.

Nog steeds zijn we gericht op boodschappen doen, en het routegidsje meldt een supermarkt in Melisey. Wij erop af natuurlijk! Na vele kilometers stijgen en dalen zien we het kerktorentje. De pandjes er rondom vertellen de rest. Onze vermoedens worden bevestigd. D'r is nix, nada, niente! Nu hebben we een serieus probleem, want je moet bij zulke inspanningen wel blijven drinken.

Op een erf met eenden spreken we 2 mannen aan. Ze begrijpen ons probleem meteen, en een van de mannen komt even later terug met anderhalve liter Evian.  Zo'n man verdient een cadeaubon voor de tandarts. (Hopelijk lukt Maayke's definitieve kroning beter)! We vullen onze halve litertjes en de rest drinken we ter plekke. We maken nog een leuk praatje, de borstelige wenkbrauwen gaan omhoog als we vertellen dat we te voet uit de Pays Bas komen. Dan stopt er een schoolbus, de chauffeur vraagt of we naar Tonnerre moeten...we kunnen meerijden. We moeten bekennen dat onze tenen jeuken in de schoenen na 24 km, en toch antwoorden we allebei: ''Non, merci'' met nog 13 km te gaan. .... Het zit diep dat lopen.

Na nog eens 3 uur langs de D202 komen er beloftes die uitkomen... Welkom in het gebied van de Bourgogne en Chablis. We vinden een kraakhelder campinkje. In het zonnetje zitten we tevreden te zijn met met de 37 km, de voeten en onszelf. Een topdag! En de Chablis?. Verrukkelijk bij supergamba's, bisonbiefstuk pepersaus en aardappelrondjes. 3 puntjes heerlijke kaas en een klasse puddinkje toe! Dit feestmaal eten we in de kantine van de camping. De beheerder kan behalve grasmaaien ook koken!

3 juni Tonnerre rustdag
Als we om 7.00 uit ons tentje kijken weten we het zeker, dit wordt onze langverwachte rustdag! De ochtendnevel boven de rivier stijgt in flarden op, de hemel is blauw, de zon laat zich al zien. We draaien ons nog een keer op het andere oor, en doen extra slaapje tot 9.15. Relaxed kruipen we uit ons binnententje. En weet je waar J last van heeft na bijna 1000 km lopen? ....de elleboog. Het zeurde al dagen, maar nu doet ie echt pijn. Het zal wel de herhaalde beweging van het lopen met de stok zijn die parten speelt. Een rustdag zal goed doen. Geen wasje op de hand; we pleuren alles in de wasmachine. Sommige spulletjes hebben we niet bij ons, en een van die dingen is waspoeder. Onze buurtjes hebben een zeer grote caravan, en de inschatting van J is dat zich daarin wel waspoeder bevindt. Met een familiefles vloeibare Ariel ( dankjewel Limburgers) gaat het zeker lukken. We steken drie bruggen over voordat we in stadje Tonnerre zijn. We drinken koffie op een terras tegenover le vieil hopital (1293). Hier kwamen lang geleden de pelgrims ziek, zwak en hopeloos vermoeid aan. Het maakt indruk, wat een leed en ongemak zullen de reizigers van vroeger zijn tegengekomen. Met de uitrusting, de routekaarten, en een creditcard in the pocket zijn het nu toch heel andere tijden. We nemen een kijkje binnen, er is nu een VVV en internet. Onder de gewelven waar de zieken eens verpleegd werden zien wij voor het eerst ons eigen reisverslag. We schrijven ook nog een berichtje in het gastenboek van Aukje en Gosse. Nu ze Vezelay zijn gepasseerd gaat ieder zijn weg. We wensen ze alle goeds. Dankzij de voortreffelijke hulp van Frank van Belcompany in Uden is ons laptopje weer in orde. Er zat even een kink in de kabel maar het euvel is verholpen. Met dank aan Frank blijft ons verslag voor iedereen te volgen.Tegen 18.00 gaan we onze noodrantsoenen  bij elkaar scharrelen. Een zoekactie naar draadloos internet brengt ons weer bij het pelgrimshospitaal. Het blijkt dat het museum waar we op het nippertje naar binnen kunnen voor pelgrims gratis is. Indrukwekkend om te zien dat er een ziekenzaal is van 100 meter lang, waar de zieken een bed hadden in houten alkoven. De indeling is zodanig dat ze vanuit het bed de H Mis konden volgen. De stichteres van dit hospitaal was Margaretha van Bourgondië. Met haar bewogenheid werd ze dienares van de armen, ze verzorgde de zieken en troostte de stervenden. Toch gaan ons de rillingen over de rug als we een kijkje in de operatiekamer nemen... Gelukkig zijn we gezond van lijf en leden. De combinatie  ''pinkstergedachte&rustdag'' heeft ons doen besluiten vanavond wederom een tafeltje voor 2 te reserveren bij dezelfde camping** kantine als gisteravond. Het menu is a l'humeur du chef. We hebben er alle vertrouwen in. Fijne en zonnige Pinksteren voor iedereen!

4 juni Tonnerre - Chablis 20 km
Het is fris met de korte boks an, maar de puist die we beklimmen als we het stadje uitgaan is een flinke opwarmer. Binnen 10 minuten werken we ons in het zweet, de spieren weten ook weer waar ze aan toe zijn na een dag rust. Na zo'n helling loopt het heerlijk, de mooiste paden rijgen zich vandaag aaneen! Langs de bosrand zien we regelmatig een ree elegant wegspringen. En dan....staan we ineens oog in oog met een wild zwijnmoeder met haar biggetjes. Moeder zwijn is het niet eens met onze aanwezigheid. Ze komt defensief in onze richting. Heldhaftig blijven we staan kijken en maken een paar foto's. Ohh war, mooi om de biggetjes te kunnen zien met hun bruin met lichtbruin gestreepte velletjes. Wat een enorme slagtanden heeft moeders. Met ontzag laten we ze weer met rust.

Even voor Tissey zien we de TGV als een snelle streep door het landschap gaan. Het is de verbinding tussen Parijs en Lyon. De trein heeft de vaart erin, wij zijn voorlopig tevreden met 5 km per uur.

De eerste mens die we vandaag tegenkomen stopt meteen, zet de auto af en maakt een praatje. Ja, ja, Joekie. Pardon, oui, oui, Joekie we kunnen een leuk praatje maken met de Fransen!

Anderhalf jaar les van jou helpt ons iedere dag weer. Zoals vanmorgen toen de campingbeheerder van la Cascade ons duidelijk maakte dat de camping in Chablis fermé is. Belangrijker nog, hij vertelde ons, dat wanneer we geen slaapplaats konden vinden, we hem moesten bellen. Hij zou dan met de auto komen en voor een oplossing zorgen. Wanneer we na zo'n 19 km op d'n harde weg komen is P eigenwijs genoeg om toch langs de camping lopen. Je weet maar nooit in Frankrijk. Inderdaad, de camping is open en we bouwen ons huis naast een auto met Jetten Cuijk erop. Er is geen niemand, maar Kuuk trekt toch wa. Het plaatsje Chablis is een soort Valkenburg. Toeristisch, van alles te krijgen, maar niks te koop wat we nodig hebben. We hebben geen zin in een restaurantje, dus we kiezen voor het noodrantsoen onder in de tas. Wel willen we een wit wijntje nu we helemaal naar Chablis zijn gelopen. We duiken een van de vele wijnkelders in, en gaan eens wat proeven. De petit Chablis past het best bij onze smaak. De wijnboer houdt ook erg van wandelen, en zo krijgen we een aparte stempel in onze credential. Moet kunnen, lopen naar Santiago is een feest.

De vreugde wordt nog groter wanneer we door onze campingburen uitgenodigd worden op echte stoelen en koffie. Voor J is er een zetel die super zit. Met Mari en Gerra is het goed buurten. Ze wandelen ook naar hartelust, en speuren naar zeldzame orchideeën. In hun tuin in Boxmeer groeien er velen. We kunnen hen terug vinden bij www.molenaars.nl. Na een gezellige avond kruipen we in ons koude tentje en gaan lekker slapen.

----------------------------------- 2006  WEEK 23 --------------------------------------

5 juni Chablis - Auxerre 22 km
Het ochtendritueel is vanzelfsprekend geworden, ieder heeft z'n eigen dingen te doen. In een 3 kwartier zijn we gewassen, aangekleed en ingepakt. We ontbijten in Chablis op het dorpsplein zonder bankje. Dan trekken we door de wijngaarden, overal op de percelen zijn de wijnboeren aan het werk. Veel gaat machinaal, we zien veel boeren rijden op tractoren die je doen denken aan futuristische kevers. Het valt ons al langer op dat er bij die wijnterrassen een speciale ongemakkelijke geur hangt. Is het de geur van de stenige aarde, ruiken we de struiken zelf, of lopen we door een lucht van pesticiden en andere spuitmiddelen? Wie het weet mag ons informeren!

Sinds gisterenavond weten we dat een wijnstronk goed is voor enkele flessen en dat er van overheidswege maar een bepaald aantal hectoliter per hectare mag worden geproduceerd. Geen wonder dat ze de stronken zo knoestig snoeien.
De zon komt door de bewolking heen, en dat voelen we meteen! We smeren met factor 30, en het vakantiegevoel neemt de overhand. We kuieren zoetjesaan over de landweggetjes, genieten van de uitzichten op de druivenranken, stoppen als we zin hebben. De beste stop hebben we bij een kersenboomgaard. We snoepen handenvol van de rijpe kersen. Direct van de boom is toch het lekkerst!

De stad Auxerre zien we al van verre  liggen. Het zijn altijd gemengde gevoelens bij zo'n grote stad, enerzijds een kick om te voet te arriveren, anderzijds moet je zoeken in stank, herrie en drukte. Als je moe bent valt dat niet altijd mee. De eerste de beste man die we de weg naar de camping vragen loopt een heel end met ons op om de weg te wijzen. Kei-aardig! Zo komen we tegenover het voetbalstadion van Auxerre terecht op een schone municipal. In het winkeltje kissebissen we wat over het eten, maar we worden het eens. Het wordt chips, een blik linzen met worstjes, stokbrood en een chocoladetoetje na. Daarbij een matig roseetje. Na een douche gaan we het centrum in. Pff nog een flink end is het, maar we willen het sfeertje proeven nu we hier zijn. De kade en de bootjes in de haven  nodigen uit om de stad in te gaan.

Door een wirwar van straatjes en steegjes komen we bij de basiliek St. Etienne. Imponerend, als je omhoog kijkt lijkt de toren over je heen te komen. Opvallend is dat er veel kerken in de steigers staan. Het restaureren lijkt heel zorgvuldig te gebeuren. Hand in hand, overdag kan dat niet met de stokken-slenteren we nog een tijdje door de straatjes. Een leuk plaatsje om nog eens terug te keren. Bij ons tentje blijkt dat we alsnog 2 uur op de voeten hebben gestaan....nu naar bed!

6 juni Auxerre - Accolay 25 km
De roffel van een specht maakt ons wakker. Om half 7 uit de veren, we hebben er zin in. We wandelen weg in de ochtendfrisheid voorafgaand aan een warme dag. De oever van de Yonne brengt ons richting Champs-sur-Yonne. Rond koffietijd is er koffie. Erg lekker na de koffieloze dag gisteren. Iedere keer dat het gebeurt verbazen we ons erover; we kunnen lopen zonder koffie, en raken niet uit onze hum. Zou het hetzelfde zijn als met roken? Jarenlang dag in dag uit dachten we dat we niet zonder Chesterfieldje of Samsonnetje konden. En eerlijk is eerlijk, het afkicken is een beproeving. Het is voor ons nu zo'n jaar geleden dat we de laatste uitmaakten. We zijn er heel gelukkig mee, zeker met klimmetjes.... Veel hoogtelijnen op de kaart vandaag, en we nemen ze allemaal.

Onderweg zingt de lijster of is het de nachtegaal?? (Ton hellup) In ieder geval genieten we dagelijks van zuiver vogelgezang, en de laatste tijd doen ook de krekels mee. Een MP3 speler missen we tot op heden niet. Waar we wel eens aan tekort komen zijn de vitamines, maar dat maken we vandaag ruimschoots goed. Een ongeplande fruitdag lijkt het wel, vanmorgen starten we met een appel, de sanitaire stop was bij een kersengaard, en in de supermarkt met 1000 verleidingen valt de keuze op een banaan en een liter jus d'orange.

We lopen op hoogte en dat betekent dat we nog heel lang terug kunnen terug zien op Auxerre. De dorpen in het dal zien we steeds voor ons liggen. We hebben er schik in, in een landschap van wijngaarden stappen we in een zeldzaam mooi zonnetje . Een zacht windje zorgt voor wat verkoeling. De schoenen en sokken gaan uit voor een pauze met een machtig uitzicht. Als we vertrekken komt er zo'n mooie blauwe vlinder op P z'n hand zitten. Heel voorzichtig pakt J het fototoestel om dit vast te leggen..even later zit dezelfde vlinder op P's gezicht..ze is veel opdringeriger dan we dachten! Ach ja, soms heb je vlinders in je buik, soms op je kop.
Typisch Frans is het dorpje Irancy, het ligt in een dalletje omringd door de wijngaarden van de Bourgogne. De rode pannen dakjes zien we uit de verte, en eenmaal in de straatjes leunen alle huizen tegen elkaar. Daarbij de gekleurde luiken en in iedere bak hanggeraniums en we zijn het erover eens; dit is het Frankrijk waar je van gaat houden.

Het venijn zit hem vandaag in de staart. Voorbij Cravant is er een klim, en niet te zuinig. Als slakken gaan we via het pad omhoog, toch kunnen we nog kletsen met elkaar. Wat een conditie! Ook de afdaling is navenant, fikse klappen op de knieën. Als we het bordje camping 600 mtr zien, zijn dit de langste van vandaag. Zo weer vergeten als we op onze bedjes in de zon liggen. Het winkeltje is dichtbij. Veel lekkers! Vooraf tomaat met mozarella, worst en een heerlijk kaasje uit de Bourgogne. In het pannetje knutselt P een smakelijke omelet met spekjes, paprika en tomaat. Daarbij een vin de pays de l'Yonne. Tijdens de maaltijd zijn we met de bank dwars over de camping verhuist, iedere keer pikken we de zonnestralen. Vroeg naar bed, 't is fris en veel muggen.

7 juni  Accolay - Vezelay 29 km
Een feestdag die al vroeg begint, om 6.15 verstuurt P een mailtje aan Angele want ze is jarig. HiephiephiepHOERA!
Als we de boel inpakken is het ongelooflijk koud, met onze adem kunnen we winterse wolkjes blazen. Klappertandend lopen we aan en het is een heel proces voordat de tenen en vingers op temperatuur zijn. Vlot leggen we de eerste 10 km af, een mooi bospad met ver beneden ons de Cure.

We zetten zelf koffie aan de oever, en eten een stokbrood met worst die we vinden in het waterketeltje. Dat zijn leuke verassingen! Soms vind je iets op je pad, vandaag was het een gave pet. We ontfermen ons erover, en kunnen hem mogelijk teruggeven aan de verliezer. De korenvelden kleuren hier al geel, een nieuwe kleur tussen alle groenschakeringen. Temidden hiervan vinden we een langwerpige tas. Uit nader onderzoek blijkt dat het voor een fotostatief is. Deze laten we liggen; is ie verloren of weggegooid? Een half uurtje verder rijdt ons een boer achterop, hij vraagt ons waar we vandaan komen. Arcy-sur-Cure antwoorden we, de boer haalt glunderend de statieftas tevoorschijn. Helaas we moeten hem teleurstellen, maar hij heeft z'n goeie daad voor vandaag weer gedaan. Hij start de trekker en gaat met de weenmachine naar z'n hooi. In een mooi bos staan we zomaar vlakbij 2 babyhertjes en mams. Ze knabbelen wat blaadjes op het pad voor ons. Wij staan roerloos dit tafereeltje te bekijken. Totdat moeder lucht van ons krijgt. Tjoep, met een sprong is moeder met 'n jong in het bos verdwenen. Het andere jong kiest het 'hazepad' en komt recht op ons af... Een halve meter voor ons geeft het van schrik een soort gil, en springt opzij om te verdwijnen in het struikgewas.
Meester Bekers zei het al op de lagere school, P heeft oren en ogen overal. J loopt nietsvermoedend als P haar tegenhoud, voor ons ligt een adder een zonnebadje te nemen. Met het sidderende gespleten tongetje kronkelt ze de berm in. Uit het bos komen we in Les Herodats, een gehucht, niet meer dan een paar huizen. Juist als je het niet verwacht is daar weer zo'n lieve francaise. We worden als het ware van de weg geplukt, met de vraag of we water nodig hebben. Zo belanden we op aangename stoelen in de schaduw van een kastanjeboom. Mme Pinois is aangenaam druk, de conversatie loopt onder het genot van een gekoeld glas Perrier. Er is zomaar een uur voorbij, en ze trekt de grote laarzen aan om met ons op te lopen. Daar waar de route een afdaling maakt nodigt ze ons uit om even de hoek om te kijken ... Wauw Vezelay, het ligt onmiskenbaar in de verte. Ons hart maakt een sprongetje, deze eerste etappeplaats leek zover weg toen we van huis vertrokken. Maar we zijn er nog niet, na 7 km mogen we nog 300 mtr pittig klimmen voordat we Vezelay echt bereiken. Onder aan de berg eten en drinken we alles op wat we nog hebben, en dan spannen we alle spieren aan om boven te komen. Overal  voelen we de zweetdruppels rollen als we voor de basiliek van Maria Magdalena staan. Natuurlijk gaan we naar binnen, maar niet voor lang. De koelte in de kerk, doet onze bezwete lijven rillen. We zoeken de aangename warmte van het plein weer op, en trekken aan de bel bij de poort van de zusters Franciscanessen. We zijn welkom en via de binnenplaats gaan we de wenteltrap op naar ons bed voor deze nacht. Eerst douchen, en dan het stadje in. De terrassen lokken. Op onze slippers besluiten we anders. De toeristen trekken ons niet, we houden wijselijk onze mond als er weer een kudde Nederlanders voorbij komt. Bij de epicerie kopen we in voor een avondje lekker smikkelen op het dakterras bij de zusters. Bekende kost; kaasje, tomaatje, taboulee, en een rood tafelwijntje. Toetje&taartje: bruine boterham met Nutella (2x). In plaats van een gebakje; de bakker was gesloten. Angele iedere kilometer die we vandaag liepen was een levensjaar van jou.

8 juni Vezelay rustdag
De spieren stribbelen nog wat tegen als we om 6.30 opstaan. Om 7.00 uur willen we in de basiliek bij de lauden zijn. Als we binnen komen zien we zusters en paters voor in de kerk. Het is een indrukwekkend gebouw. We proberen uit te leggen waarom. Als je binnenkomt ben je in een grote vierkante, vrij donkere ruimte. In vroeger tijden verzamelden zich hier de pelgrims. Deze ruimte was bedoeld om de buitenwereld achter te laten en tot zichzelf te komen. Dan kun je links en rechts via een deur naar de zijgangen, ze zijn lang en hebben een Romaanse bouwstijl. Deze geven uitdrukking aan de weg die het leven is. Als je deze gang bent gegaan kun je door de enorme middendeuren binnentreden om via de middenpad naar het gotische gedeelte voor in de kerk te gaan. Door de hoge ramen komt een wonderlijk licht. Een gelovig mens zou dit God kunnen noemen. Daar voor in de kerk waar het hoog en wit en licht is, knielen de paters en zusters met hun gezicht naar het licht. Ze zijn gekleed in heel ruime witte enkellange capes. De zusters hebben een simpele witte doek om het hoofd. En allemaal hebben ze sandalen aan. Wanneer ze knielen of buigen vormen de capes een soort draperieën rondom hen, met een spel van licht en schaduw. Met alle respect, het lijken wel kunststukjes. De eerste tonen die  de zusters zingen zorgen voor kippenvel. Is dit echt? Zo helder, zo zuiver...  alle psalmen worden a capella in het Frans gezongen.

Het kerkvolk is van allerlei pluimage, de Duitse motorrijder maakt een kleine buiging en een kruisteken. Na de lauden stroomt de kerk leeg, wij blijven nog even en hebben de kerk voor ons alleen. Dan tegen achten keren we terug op het dakterras van het klooster. Mmm, de koffie smaakt. Dan pakken we de tassen in, we willen maar 1 nacht gebruik maken van de goedertierenheid van de nonnekes. Bij het postkantoor halen we de post op, de handschriften op de enveloppen doen ons al glunderen! Een km verderop instaleren we ons op camping l'hermitage. Onder het genot van een grapefruitsapje lezen we elkaar voor. Wat is dat genieten, af en toe liggen we dubbel van het lachen, en er zijn even natte ogen... Dankjewel voor alle lieve brieven, het doet ons zo goed!
In de onderboks en bh -de rest hangt aan de waslijn- lummelen we wat rond de tent. Wat is het leven mooi als de zon schijnt! Als alle dagtoeristen Vezelay weer hebben verlaten zijn wij er weer. De Magdalena trekt ons als een magneet naar zich toe. Nog even de sfeer proeven, het licht zien. Juist nu komen alle religieuzen weer ten tonele, opnieuw zijn we geraakt. We spreken af dat we op een dag hier opnieuw naar de mis gaan. Voor degenen die zich achter het oor krabben na dit enigszins 'verlicht' verhaal...geen zorgen, we staan nog steeds met beide benen op de grond. Morgen lopen we gewoon weer verder. Voor vanavond staat er komkommersalade en verse ravioli met ricotta op het menu.  Toet:kwark met dadels. De rode wijn drinkt J vanavond uit het glas van de Nutella, met zo'n potje doen we 'n dag. Santé, lieve Conny!