BelgiŽ

 

7 mei Hameau de Xhavee-Esneux  30 km
Een kurkdroge tent deze ochtend , dus we zijn snel ingepakt. Het enige wat we achter laten in het bos is een bedje beslapen beukenblaadjes. Bij het supermarktje leggen we een bedankbriefje (in ons beste Frans) onder een steen voor het aardige winkelmeisje van gisteravond. Op weg naar Luik. Ongewassen, ongeschoren, geen spiegel gezien. Grote steden zijn meestal een beproeving voor ons. We voelen er ons niet zo goed omdat er alles een versnelling hoger gaat, en dat kost extra energie.

Zondagochtend is echter een perfecte timing om een stad binnen te lopen. Geen vrachtverkeer, en pas tegen tienen lijkt de stad wakker te worden. Om 10.45 staan we voor de kerk van St Jacob in Liege. Met ons kloffie vallen we erg uit de toon bij de andere kerkgangers; allemaal communicantjes. De koster herkent ons als pelgrims, nog net voor de mis weet hij een stempel te ritselen.

Luik vinden we allebei mooier dan verwacht, we zien veel oude gebouwen wanneer we met de Maas oplopen. Maar ga er niet naar toe voor een kopje koffie, nergens te krijgen op onze route. Pas tegen 13.00 uur is er een taveerne waar ze koffie serveren. En wat voor een koffie; de cappuccino is met verse slagroom+melkchocoladehagelslag. Het is zo verrukkelijk dat we nog een tweede bestellen. Ondertussen zijn we aan de babbel geraakt met de andere gasten op het terras. We merken dat le chemin St Jacques hier veel bekender is, en  mensen spreken hun waardering uit. Ze wensen je spontaan '' Bonne route'', wijzen je ongevraagd de weg, bijna iedereen groet je. We lopen de hele dag te 'bonjouren'. Het is maar goed dat we een dubbelshot cafeÔne hebben genomen, want na Angleur begint het serieuze werk. 15 kmters  stijgen en dalen. Op heel veel stukken doet het ons denken aan de West Highland Way. Het is hard werken, maar allemachtig prachtig. Na een pittige afdaling komen we in Esneux. We drinken een Maredsous Brun uit een stenen kelk, de avondzon zorgt voor de rest. De refugio is om de hoek, dus we doen er nog eentje. Ai, wel lastig als blijkt dat de refugio op slot is, en het telefoonnummer niet meer bestaat. Terug  naar de kroeg om te vragen naar een camping. De ober weet er geen, maar ineens zijn alle klanten bezig om een slaapplek voor ons te regelen. Een motorrijder pakt acuut z'n mobile om vrienden te bellen, een oude man weet een veld langs de Ourthe. Uiteindelijk worden we verwezen naar een gesloten pizzeria, als we daar la Belle Vue noemen kunnen we zeker in de tuin kamperen. Daar aangekomen zijn slechts de honden thuis. Terwijl we net een nieuw plan willen maken komt er een buurman onze kantop. Ferme roept hij ons toe. Wanneer we vertellen dat we pelgrims zijn nodigt hij ons METEEN uit om de tent in zijn tuin te zetten. De gastvrijheid van deze man en zijn vrouw is overweldigend. We worden uitgenodigd op de koffie als de tent staat. We schuiven aan een tafel die helemaal vol staat met lekkere dingen. Broodjes, geitenkaas, augurk, tomaat, en zoet met daarbij sloten koffie. P en ik zitten mekaar een beetje ongelovig aan te kijken. Hoeveel hartelijkheid kunnen we aan? De conversatie loopt P schakelt moeiteloos over op Duits voor Jozette en dan weer Frans voor Elysee. Afijn de was wordt gedaan onder het genot van een kriekje, en morgen is er fruhstuck om 8.30. Nu gebruiken we nog even hun badkamer en gaan dan fris en wel naar bed.

 

-----------------------------------WEEK 19--------------------------------------

  

8 mei  Esneux - Villier le Templier 21 km
Er wacht ons deze ochtend een uitgebreid ontbijt met jus d'orange en andere zaligheden. Maar eerst even vertellen dat we deze heerlijkheden bereiken via de kelder. In die kelder heeft Elysee een serieuze konijnenfokkerij. Het is op z'n Bels geregeld, het meurt er enorm, de elektriciteit laat z'n koperdraden zien, en wanneer we ons laptopje aan de stekker leggen vermoeden we nog heel veel meer knaagdieren...We slapen er niet minder om, we zijn moe na meer dan 10 uur op de voeten staan.
Met onze buiken rond worden we uitgewuifd door madame Jojo, zo mogen we haar inmiddels noemen. Met een warm gevoel naar deze lieve mensen gaan we op pad. Buiten het dorp is het meteen raak; stijgen voor unne goeie! Onze beenspieren werken op volle toeren. De GR 5 buigt deze morgen van onze route af, dit pad gaat richting Nice. Wij volgen de schelp van de Via Mosana. Ook vandaag weer in de korte boks, het is iedere dag weer een kado. Het dalen is fiks, het pad ligt bezaaid met keien. Voor ons is het een kletsdag vandaag, en we zijn zo druk met elkaar dat we een teken missen. We lopen verkeerd. De kaart biedt in eerste instantie geen uitkomst. Maar dan is er een boer op de tractor, die met grootse gebaren ons de goede kant op wijst. P vindt aanknopingspunten op de kaart, en even later komt diezelfde boer met volle zoeiton voorbij tuuteren, en wijst ons de volgende afslag. Phoe, phoe we zijn blij dat de schelp weer onze handwijzer is. We zakken neer langs een zandweggetje, uit de wind en in het zonnetje; tijd voor koffie. Daarna gaan we verder in een ander landschap, we lopen tussen weilanden en akkers. Het knalgele koolzaad op de glooiende heuvels is prachtig. Het jongvee in de weilanden vindt ons maar rare snuiters. Jolig bokken en springen ze met ons mee. Gekke beesten. Even later staan ze echter met z'n allen met de kont in de wind. Het regent. Het kost P enige overredingskracht om J in het regenpak te krijgen. Hij heeft gelijk; het worden steeds dikkere druppen. Zo leggen we de laatste 2 uur in de regen af. We piepen niet, het kan niet iedere dag feest zijn. Dat wordt het toch nog een beetje wanneer we in het dorp een uithangbord met Jupiler zien. Nadat we ons natte pak hebben uitgetrokken smaakt ie best. We weten dat er in de wijde omgeving geen camping of iets dergelijks is. Toch vraagt P of de barjuffrouw een overnachtingsplek weet. En net als gisteren is alle klandizie daarover in rep en roer. Een van de klanten zegt wel plaats te hebben. We kunnen deze  vrijgezel echter niet goed verstaan. We gokken erop. De plek waar hij ons dropt is zijn ouderlijk huis, een typisch Belgische boerderij, een ongelooflijke zooi. Zijn ouders zijn er niet meer, en we begrijpen dat hij geen sleutel heeft omdat ze met z'n zessen zijn..... Wat hij ons aan kan bieden is een stuk schuur, waar ooit het jongvee heeft gestaan. Wassen kunnen we buiten in een oude volgeregende badkuip. En de wc...We krijgen een bezem om het stro weg te vegen. Lieve mensen als dit pelgrimeren is, dan kennen we er de betekenis van. Geloof het, of niet, wij zijn hier dik tevreden mee.

Ons eerste noodrantoen spreken we aan. We kiezen voor pasta Carbonara met brood. Als we in bed liggen tellen we onze zegeningen; buiten regent het en wie heeft er ooit geslapen met precies boven het hoofd e en nestje roodborstjes? xJ&P
 

9 mei Villier de Templier - Huy 17 km
Regelmatig worden we allebei een keer wakker deze nacht. Het is stil, muisstil in deze schuur. Heel vroeg  in de morgen vliegen moeder en vader roodborst alweer af en aan om hun kindjes te voeren. We draaien nog eens om. Tegen zevenen staan we op. Met een kop koffie en 'n bruine boterham met chocopasta kunnen we 3 uur vooruit. Het valt ons op dat we zoetjes aan sterker worden. In het begin moesten we echt om de 2 uur rusten, en dat was in vlak terrein. Nu is het bergie op bergie af, en het dalen is het meest belastend. Toch lopen we met gemak nu 3 uur achter elkaar.

Ons publiek is voornamelijk vleesvee, afgewisseld door zoogkoeien met hun kalfjes. Een mooi gezicht. Bovendien heeft ieder huis een (waak)hond,  ze blaffen allemaal, de een nog gevaarlijker dan de ander. Voorlopig blijven ze nog allemaal achter hun gaasje of hekje, we moeten er niet aan denken dat er eentje  los breekt.

De "bewoonde wereld" op weg naar Huy is vooral gekleurd door nieuwbouw. Er wordt gewerkt met mooie natuurlijke materialen, maar toch kan het onze waardering meestal niet hebben. We denken dat heel veel forensen hier nieuwbouw plegen. De plaatselijke bevolking is er niet blij mee getuige de posters achter de ramen:' Non Building'. Juist op het moment dat we een koolhydratendipje hebben na 3 uur sjouwen, staan we bij een benzinepomp. Sinaasappelsap en een Brusselse wafel helpen ons weer verder.

De stad Huy bereiken we via een laaaanngge stteeeiiiille afdaling. Tjonge dan weet je dat je knieŽn hebt. Maar de beloning is zoet, (pattiserie), we krijgen een stempel van het meisje van het Syndicat d'initiatieve, en we strijken neer op een bankje hartje stad. Oh wat is het mooi om mensen aan je voorbij te zien lopen. Anderhalf uur zitten we er. Dan pakken we de tassen op en gaan naar de Notre dame. P ontdekt de kerkschatten in een crypte. Entrťe 3 euro pp.  De jongeman van het toezicht is onder de indruk van onze tocht. Voor pelgrims is het is de entrťe gratuit. We bewonderen de relieken en beelden.

De slaapplaats wordt de camping vandaag. Soms is 2 kilometer ver....in eerste instantie is het sfeertje er niet zo wat we wensen, in tweede instantie zijn we wel tevreden als het huis tussen de meizoentjes staat. Voor het eten toch weer anderhalve kmter terug. Met knorrende magen is het geworden: ansjovis in een creoolse saus-veldsla+gemengde sla+tomaat met daarbij garnalen in een cocktailsausje. Met als toegift een heel jong geitekaasje en een dreuge worst. Voor het vocht een Maredsous en een Cabernet Sauvignon. Terwijl wij ons tegoed doen aan deze lekkernijen, gaat het waaien. Er dreigt een donkere lucht. En wie komen daar aan: Aukje en Gosse, onze medepelgrims uit Friesland. Na 30 km toch enigszins op het tandvlees komen ze aan. Met hen delen we bank, kaas, worst en brood. P is geweldig, hij gaat eropuit zodat ze wat kunnen snacken met daarbij een flesje rood. Net voordat het onweer helemaal doorbreekt komt hij terug gerend met de pattatekes. We eten en praten samen terwijl het regent en onweert. Onder het afdak zitten we droog, het is gezellig. Tot morgen  J&P

 

10 mei Huy - Andenelle  22 km
In een HIEP HIEP HOERA stemming staan we op. Het is de verjaardag van Guusje, opa's grote kleine meisje wordt vandaag 4 Gefeliciteerd lieve Guus!!
Als 4 pelgrims zo'n beetje alle spullen op een rij leggen, lijkt het net een uitdragerij. Iedere dag krijgt alles krijgt weer z'n plaats in de rugzak, en het is een onuitgesproken afspraak dat ieder z'n eigen tas inpakt. Een ritueel wat iedere dag weer met zorg wordt uitgevoerd. We wensen Aukje en Gosse een fijne dag en we wandelen rond 10.30 weg. Jeeh, we zijn slow starters, we genieten van ieder uur en we zien wel hoe de dag eindigt. Indien voorradig vertrekken met een appeltje in de hand. Als je de ene hand een appel hebt, loop je in de andere hand met 2 stokken. Dat betekent rustig aan beginnen De beenspieren en de voeten moeten toch weer even wennen aan hun dagtaak, we zijn er zeer tevreden over .

Gisteren wisten we bij het dalen waar onze knieŽn zaten, nu moeten we het dal weer uit. De weg gaat steil omhoog, nu weten we waar onze kuit- en bovenbeenspieren zitten. De zon wint het deze ochtend van de heiigheid, 't is heet. De druppels lopen van 't voorhoofd. We laten de stad achter ons, en we bereiken via glooiende weilanden de bosrand. Waarschijnlijk zijn we de eersten deze ochtend want er hangen ontelbaar veel rupsjes aan spinragjes op het pad. Al die draadjes en rupsjes plakken aan ons vast. Zo zijn we weer een tijdje druk om bij elkaar al die rupsen te vangen. Een lieflijk stroompje is vervolgens onze handwijzer in het bos. Hier worden onze enkels enorm op de proef gesteld, kilometers lang lopen we over vuistdikke losliggende keien. We houden onze adem in bij een overstekende slang(etje). Het lukt om een foto te maken, kunnen we thuis opzoeken of het een hazelworm is.

Net voordat we de bewoonde wereld weer in wandelen bellen we Guusje. Heerlijk om haar stemmetje te horen, en voelt ruw als ineens de verbinding verbroken is.

Van het ene op het andere moment verandert het weer. De zon verdwijnt achter een dikke laag bewolking, en een onweer dreigt. Het stelt ons gerust dat we nu het bos uitlopen, want Donar dondert nog steeds op de bokkenwagen. Het is klam en mistig, de neerslag blijft beperkt tot enkele spetters. Aangekomen in Andenne gaan we naar het Syndicat d'initiave, in Nederland noemen ze het een VVV. Hier vragen we een overnachtingplaats voor pelgrims. Iedere dag is het weer een verrassing waar we terecht zullen komen. We krijgen het adres van Mdm Louisse Martagne.  We worden door deze 75 jarige dame ongelooflijk hartelijk ontvangen. Denk je eens in dat er 2 rugzakkers aanbellen, je geeft ze een hand, en vervolgens laat je ze je huis delen....we zijn  verlegen met zoveel gastvrijheid. In de tuin drinken we samen een glaasje rood. En P maakt tortellinie met ricotta en spinazie. Daarbij een gestoomde zalmforel en salade. Deze Mevrouw is zo schattig, we zijn helemaal vertederd door haar manier van doen. Ze opent haar conversatie steevast in het Frans, en wanneer we in het Nederlands terug praten, neemt ze haar geboortetaal weer aan. Het gaat vanzelf, de poes lijkt enkel frans te verstaan. P belt nog even met Angele, het is genieten over en weer. We slapen zacht in een echt bed. Welterusten.J&P
 
Dag 16 11 mei Andenelle - Namur 30 km
Da's relaxed opstaan deze morgen. Vaststellen dat het gras zeikiesnat is van de dauw en dat de tent droog in de tas zit. Jeeh, da's niet verkeerd. De aardige mevrouw heeft de tafel gedekt met allemaal lekkere ontbijtdingetjes; verse croissants, HŁttenkšse, gekookt eitje en Griekse yoghurt met honing. Zonder dat je het gevoel hebt er mee opgescheept te worden, verteld ze dieptepunten uit haar leven. De trilling in haar stem, en het tremoortje in haar rechterhand maken haar innemend. Zelden zo 'n lieve vrouw ontmoet. Wanneer we haar portretteren met de digi blijft ze bescheiden: ze vindt de viooltjes op de foto wel mooi. We zwaaien tot we elkaar niet meer zien, en dan gaan we het jaagpad op langs de Meuse.

De lucht is lichtblauw, het beloofd een warme dag te worden. Bij de stuw ruikt het water hetzelfde als in Grave. Dan verlaten we de Maas en is het meteen pezen. We stijgen kmters lang, het asfalt is zwart en heet, wij gaan in ganzenpas omhoog. We schatten dat we een uur lang continue stijgen. En dan moet je jezelf toch een 'worst' voorhouden...J denkt aan 2 plastic stoeltjes op het hoogste punt, waar een mevrouw met een schort voor 2 sterke bakjes koffie serveert...of een winkeltje met appels en een liter sinaasappelsap...als we uiteindelijk  het dorp bereiken is het cafť gesloten, en de winkel is al jaren dicht. We beginnen gewoon meteen met de afdaling. Hoppa 12 % naar beneden, onze voeten schuiven voor in de schoenen. Het zal zo'n 30 graden zijn. Uiteindelijk is er toch een plekkie bij de dorpspomp. IJskoud water -weliswaar non potable- maar zeer geschikt om de onderste regionen te koelen. We binden de schoenen weer aan, en ongelogen lopen we 20 meter vlak, hatsjikidee weer stijgen. We mopperen niet, nu is het een activerend bospad, een zegen voor onze voeten. P is de speurneus, en zeker vandaag nu de handwijzers niet zo frequent zijn. Bovendien zijn de Walen bijzonder behulpzame mensen, we kunnen niet stil staan of er is wel iemand die vraagt: ''vous cherchez?'' Zo naderen we Namen, en in Belgie kan alles: via de autoweg bereiken we de brug die ons naar het centrum van de stad brengt. Vannacht slapen we in een auberge de jeunesse (jeugdherberg), de goedkoopste overnachting in een stad als deze. Blijkbaar zijn onze grijze haren geen graadmeter. Na de reservering zakken we neer op het eerste het beste terras waar de stad aan ons voorbij trekt. Heerlijk! We doen een Maredsous, en nog een. Het is verwonderlijk hoe we op deze vierkante meter weer ons eigen plekkie opeisen. Ongegeneerd trekken we onze schoenen en sokken uit, en leggen de vermoeide voeten te rusten op een stoel. Ach ja, naast ons wordt er wel heel intiem gekust, wat maakt het uit, het leven is mooi. Voor het avondmaal kiezen we de chinees. Een krachtige bouillon met St Jacobsschelpen en daarna Ti Pan lamsvlees met cantonese saus/lamsvlees met zwarte peper. Allebei kei-lekker, we delen het samen met de witte rijst. Het is zowat donker als we de jeugdherberg gaan zoeken. Een hartelijk ontvangst, inderdaad veel jeugd, de bar is open tot 23.00. Dus we nemen nog een Leffe blond op deze zwoele avond in Namur.
P is nog in overleg over de camping voor morgen met de barman. Morgenavond komt Erik, hij komt de nieuwe kaart brengen, vandaag liepen we weer een boekje uit!  Houdoe J&P

  

12 mei Namur-Bois de Villiers
Onze ideeŽn over een jeugdherberg zijn 100% bijgesteld sinds ons verblijf in een jeugdhotel in Dublin. Leuke bar, tof personeel, een goed (stapel)bed, en super douches. Ontbijten met cornflakes, en geroosterde boterhammen met echte boter+ suiker... de Beatles zingen voor ons Black Bird.

Dan lopen we een heel stuk terug naar de stad, we willen een stempel van de kerk van St. Jacques. Bij de kerk  aangekomen blijkt ie dicht. Wel lopen we meteen in de armen van een hele klas kindertjes die net een project over pelgrims hebben. Je had de snoetjes van die 10 jarigen moeten zien...Wauw 'echte pelgrims'. We worden door de juf uitgenodigd om een stukje met de stoet mee te lopen. Bij de toren waar de pelgrims zich in vroeger tijden verzamelden maken we een foto. De stempel halen we bij de zusters van de Notre Dame van Namen. Opnieuw gaan er deuren voor ons open die anders gesloten blijven... Een heel zoet noviesje laat ons de schatten van de kerk zien, waaronder een reliek in de vorm van een voet. Het verhaal gaat dat hierin een botje van de voet van Jacobus bewaard wordt.
We verlaten de stad, via de trappen van chateau Namur. Da's lekker met die kilo's op de rug. De klim wordt beloond door een mooi panorama. We gaan de stad uit via de duurdere wijken. Het ene paleisje is nog mooier dan het andere. Wat we echter niet begrijpen is het hoge percentage plastic tuinstoelen op al die super-de-luxe terrassen. Ach ja ieder z'n eigen ding. Met de kilometers wil het niet echt opschieten, iedere keer als we op de kaart kijken zijn we maar een piepklein stukje verder. Terwijl onze benen en voeten andere signalen afgeven. Vooral J heeft de fik in de voeten, bij P zijn het meer de spieren. Met een natte rug komen we aan op het dorpsplein van Bois de Villers. Met sinaasappelsap en een taartje proberen we alle pijnen te verzachten. Mwah, de volgende camping is nog minstens 6,5 km. Dat gaat J niet redden, de voeten willen niet meer. Zo komt het dat we op deze zachte zomeravond neervallen op een enigszins onduidelijk camping Haute Martagne. En 't is weer niet te geloven, deze keer bivakkeren we op een zigeunernederzetting. We liggen tussen enorme sleurhutten die hier tot stilstand zijn gekomen. Daarnaast Mercedessen en ander duur spul. De wc's zijn smerig, douchen kan alleen bij de heren, maar er is  geen warm water. Met 18 euro voor een nachtje toch knap aan de prijs. (de duurste camping tot nu toe). Tja, je moet wat als de voeten niet meer willen. Een halfuurtje op het luchtbedje in de zon zorgt voor nieuwe energie. Als we terugkomen van de supermarkt hebben een buurman. Het is een part-time pelgrim. Het is de eerste keer dat we geen stoel te leen hebben gekregen.  In het gras eten we stokbroodjes  met geitenkaas, vissoep uit de diepvries, chili con carne uit een blik, en als toet platte kaas. Een Belgische lekkernij van kaas en room.
We zijn weer opgeknapt, als onze gasten arriveren. Helemaal geweldig om Erik en Annemarie in onze armen te sluiten. Ook voor hen is het effe wennen aan dit subkampje, we hadden ze graag luxer ontvangen. Hun tent staat net voor het donker. 't Biertje, wijntje en hapje  zetten we op de hoedenplank van de auto.
Zo kletsen we lekker bij, wat hebben we het toch goed! J&P

 

13 mei Rustdag
Als we ons hele hebben&houwe (met dank aan J&JvanDartel) ingepakt hebben begint het te regenen. We zijn blij als we deze vrijgevochten bende met hun eigen wetten en regels kunnen verlaten. En dat met de auto, wat een geluk. Eigenlijk willen we met z'n 4tjes kamperen, maar het regent  zo treurig, dat we een nieuw 'n plan maken. De jeugdherberg van Namur ligt op een half uurtje met de auto. Daar aangekomen blijkt dat we pas om 18.00 kunnen inchecken.

We knijpen onze handen samen dat het uitgerekend op onze rustdag zo'n rotweer is. Natuurlijk hadden we voor Anne-marie en Erik de zon gewild. En warempel rond de middag breekt ie door. Regenjassen uit, fleece uit, lange mouwen opgerold....terrasje...we genieten van de warmte. Urenlang houden we het vol, we zijn in goed gezelschap. Op aandringen van Erik openen we het gastenboek, wisten wij veel..... Ooooohhhh wat een verassing om al die berichtjes te lezen. We vallen van de ene verbazing in de andere, we zijn wel wat verlegen met zoveel support. DANKJEWEL  allemaal.
Als je Aukje en Gosse wilt volgen en/of iets in hun gastenboek wilt schrijven ga dan naar www.pelgrimageaukjegosse.nl . We weten nu dat het ook erg leuk is als je uit onverwachte hoek bericht krijgt.
Tegen zessen dreigt de lucht, en begint het te waaien, en even later openen de hemelsluizen zich weer. Met bakken komt het naar beneden, het hagelt zelfs. Wij verruilen eenvoudig de terrastafel voor een tafeltje binnen. We eten bij de Italiaan.
Bij de jeugdherberg wacht nog een verrassing. Er is een wasmachine. De beheerster wil nog wel een wasje draaien. En da's fijn als er meer stinkkleren dan schone in de rugzak zitten. Nog een afzakkertje en dan naar bed. DVK A&E P&J
 

14 mei Riviere - Leffe 25 km
De lucht is vanochtend grijs, dus het is extra fijn dat we met z'n 4tjes binnen kunnen ontbijten. Dan komt toch dat moment dat we weer ieder onze weg gaan. Erik en Anne-Marie zetten ons af bij Riviere. Hier kruisen de GR en de autoweg. (De zeer oplettende opdevoetvolger ziet dat we 9 km niet gelopen hebben...foei!) Wanneer we naar elkaar zwaaien voelt het opnieuw als afscheid nemen. Twee lieve vrienden, ze hebben ons zo verwend met aandacht en lieve zorgen, het had echt veel langer mogen duren.

Het luiden van de kerkklokken versterkt dat weemoedige gevoel nog extra. Voorwaarts, maar de ene rugzak zit niet fijn, er rammelt iets irritant in de andere, we moeten omhoog, de lucht is heel vochtig. We zijn nog geen 15 minuten onderweg of we zijn al buiten adem en de zweetdruppels rollen over onze wangen. P vraagt zich hardop af of hij er nog wel zin in heeft. Ook J heeft het zwaar met die gedachte. We besluiten om eerst alle ongemakken te verhelpen. Tassen af, opnieuw inpakken, fleecen uit, nog wat sanitairs, en dan starten we opnieuw.

Het is hard werken de weg omhoog, maar gaandeweg valt alles op z'n plaats. En als we de afdaling maken via des epingles des cheveux (haarspeldbochten) stappen we in het ritme, we weten weer waarom we wandelen. Op een zeker moment merken we dat we al heel lang geen streepjes rood-wit of schelp meer hebben gezien. De kaart laat ons zien dat we een heel eind van de route zijn afgelopen. Grr#$.

Aangezien we allebei  iets hebben tegen terug lopen, zoeken we een alternatief. De Maas was vroeger tijden de leidraad voor pelgrims, nu ook voor ons. Langs de rivier is het vlak, we gaan gestaag. Na ruim 2 uur zien we allemaal koffietentjes.....aan de overkant van de Maas. Een toilet zou ook welkom zijn in deze bebouwing....ook aan de overkant. Uiteindelijk is er in Ivoir een pontje wat ons overzet voor 2 euro. Dure koffie dus. We nemen we er een cadeau gekregen koekje van Kaldi bij, en zo compenseren we weer. Heerlijke quukskes trouwens, dankjewel Stefan.

 Tussen de Maas en een knalgeel koolzaadveld gaan we over een smal pad. De bitterzoete parfum van de manshoge gele bloemen is weer even wennen, het is een indringende geur. De abdij van Leffe zien we meteen liggen. Nadat we onze verlegenheid hebben overwonnen, drukken we op de bel. Ook nu weer een slaapplaats met bijzondere allure, we zijn te gast bij de Norbertijnen, paters in witte pijen.
Om 19.00 worden we verwacht voor het souper. Met Manuela&Thorston -een devoot stel uit Dusseldorf-, en Ans&Anneke -2 ongecompliceerde vriendinnen uit Knegsel- gebruiken we de maaltijd die de abdij kosteloos aanbiedt aan pelgrims. Het kamertje waar we eten is gevuld met de geur van de kazen. Verder is er goeie droge worst, yoghurt, fruit en water uit de bron.
Bovendien brengen de paters wat er overgebleven is van hun maaltijd. Tomaten, vlees en een halve fles witte wijn. En mochten jullie denken dat een van die paters kwam bidden voor het souper..... Neuh, maar Manuela het Duitse meisje ging voorbidden.
Er is geen taart voor moederdag, daarom drinken we een Leffe op alle moeders, en speciaal onze eigen moeders.
De laatste van vanavond drinken we op Marjolein, Brinkie gefeliciteerd met je 44ste!
 

-----------------------------------WEEK 20--------------------------------------

 
15 mei Leffe - Hastiere par dela
We gaan verder waar we gisteravond geŽindigd zijn, het ontbijt heeft dezelfde zalige ingrediŽnten als het souper. Alleen van het water uit de bron hebben ze nu koffie gezet. Er is genoeg inclusief een lunchpakket. Pater Herve voorziet onze credentials van 'n stempel, P maakt nog een grapje over Kuifje van Herge, en dan wordt ons '' bon voyage'' gewenst. Niks geen gebed of andere religieuze uitspattingen. Daar zorgt Manuela wel voor. Ze heeft iedereen gedankt namens ons. En zou het echt helpen? Je zou het bijna denken.

Wanneer het laptopje bij J uit haar hand valt en in 4 onderdelen uit elkaar ketst.....schrikken! P maakt er weer 1 geheel van, en goddank hij doet het weer.  J maakt een foto bij de bron, en plots sluit het venster voor de zoom weer....dat deed ie al 14 dagen niet meer. Nogmaals dank.

Dinant oogt vriendelijk op deze mooie maandagmorgen. We lopen vrolijk de stad uit, en het goede gevoel blijft de hele dag. We volgen de Maas aan linkse kant, een prachtige route vol afwisseling. Het bos is vol met alle kleuren groen, af en toe een imposante rode beuk. De koekoek hebben we al dagen niet meer gehoord, nu zien we wel de eerste koekoeksbloemen bloeien.

Daar waar de GR gaat klimmen laten we hem liggen, wij gaan verder door de wei. De koeien liggen lekker te soezen, en af en toe neemt er een een badje in de Maas. Daar waar de rivier en een enorme rots elkaar raken zouden we bijna een omweg moeten maken. Toch trotseren we het obstakel, deels op onze knieŽn, via een smalle richel. Yes oh nee oui , gelukkig geen boot op dat moment  want dan hadden onze schoenen  zeker vol water gestaan.
We genieten buitengewoon, zeker als we onze collega's aan de andere kant van de Maas zien zwoegen. Het is waar, ieder kiest zijn eigen weg, maar het verschil is wel erg groot. De hele weg razen de auto's vlak langs hen. Niet afgesproken, maar de brug die we rond 14.30 overgaan blijkt ons meetingpoint. Samen gaan we verder, nog een km of 5 op zoek naar een slaapplaats. Geen camping, we zijn afhankelijk van de welwillendheid van de mensen. Bij de taveerne worden we verwezen naar le mouilin. Niemand thuis. Overleg: P&Ans gaan eten kopen, J&Anneke passen op de tassen. Een uur later zijn ze terug, maar nog steeds geen levende ziel bij de molen. P&J gaan bij de buren informeren. Een zeer vriendelijke grijze heer geeft toestemming om het kampement op te slaan in zijn weiland. Dan kan de tas met heerlijkheden open: 'Maredsous met worst-groentesoep-brood-aardappelsalade met gerookte zalm (bedankt Hansch) daarbij een Corbiere.
En voor A&A een sigaartje toe....wij kunnen de verleiding weerstaan..!
En een sms van Aukje&Gosse; ze lopen 2 dagen voor ons.  xxxJ&P

  

16 mei  Hastiere - Treignes 20 km
Gewekt worden door een vogelorkest is altijd een feest, ook om 6.00 's morgens. Wild in de wei kamperen heeft zo z'n consequenties. Geen douche, en ook geen toilet. Om de beurt moeten we een heel end lopen voordat we achter 'n bosje kunnen. Wanneer Anneke onder haar compeed kijkt, blijkt dat de nagel van haar teen is. Au, het ziet er zeer pijnlijk uit. J speelt voor zuster, en plakt er second skin en sporttape -dakpansgewijs- overheen.

We delen alles wat eetbaar is, en spoelen het weg met een bakje koffie. Het is een ideaal wandelweertje. Anneke loopt vanwege haar blaren op haar sandalen....slippers intussen, want ze heeft de hielbandjes er af geknipt. Via de Ravel 2 ( een soort fietsknooppuntenroute) gaan we binnendoor naar Doische.

De plaatsjes hier aan de grens zien er armoedig uit, de bevolking lijkt arm. Des te rijker zijn de bermen ze worden steeds mooier, de boterbloemen en andere gele bloemetjes boeien weelderig. Margrieten, pimpernel, zandblauwtje, en vogelwikke kleuren ons pad. We  pikken de GR 654 weer op. Het is meteen een schitterend pad, maar wel klimmen! Chapeau voor Anneke ze kuiert heel de dag door, het is 'n taaie tante op d'r sloffen! We lopen tot Treignes, en vragen bij de Delhaize of er een cafť is. ''Ne pas ici'' is het antwoord . Peutjedorie.....Wel zou er 3 km verderop een camping zijn.

We verzamelen moed en stappen verder. En dan om de hoek verandert onze stemming totaal...zonder overleg gaan de tassen af en ploffen we neer op het terras van een CAF…!

Na een Jupiler besluiten we om ons slaapplaatsprobleem te bespreken met de madame van cafe le Montjoie. Het werkt, het wordt meteen een probleem van verschillende mensen. Graag waren we gast geweest bij de gite tegenover het cafe; het is genaamd CHEZ MARIE ANGELE, dat klinkt zo vertrouwd. Vanwege schilderwerkzaamheden kunnen we er niet terecht. Wel bij een gite in Mazee, pff da's weer 4 km terug lopen. Peutjedorie wij willen niet terug lopen! Dat mag het probleem niet zijn, alle rugzakken en pelgrims kunnen in de Berlingo van de madame van het cafť. Hierop proosten we met een 2de Jupiler, Ans en J halen boodschappen bij de concurrent van Delhaize. Donkere wolken pakken samen wanneer we afgezet worden bij de gite. A&A installeren zich in de blauwe kamer, en P&J nemen de roze met bad. Wauw.

Tegen de tijd dat we aan het voorafje beginnen -chimaykaasje met brood-  ontweert het. Het stoofvlees met pasteitje wordt bijgelicht door de bliksem. Als we het carameltoetje op hebben overstroomt ons overdekte terras. Wat een geluk dat we met dit noodweer niet in onze tentjes liggen. In plaats daarvan wacht ons een warm bad (en de Esta voor J) Oh wat een verwennerij voor de spieren. Daarna maken we nog een zak chips en 2 flessen Bordeaux soldaat. Morgen wacht om 7.00 ontbijt.
Dikke kus J&P

  

17 mei  Mazee - Oignies-en-Thierache 21 km
Vandaag gaan we alweer de vierde week in. Tjee, de tijd vliegt, maar wij hebben geen haast. Iedereen die zit te wachten op een relatiecrisis, een lichamelijke instorting, een geestelijke dip of  andere drama's kan meteen stoppen met lezen. Het gaat hartstikke goed, het loopt op alle fronten gesmeerd.
Om 11.00 uur hebben we er al 11 km opzitten. Da's goed voor het moreel. Het Belgische bos is ook vandaag weer prachtig, de varens hebben zich ontrolt en de mosjes hebben alle tinten groen. Het bospad staat door de wolkbreuk van gisteravond vol met plassen. Af en toe is het werkelijk polsstokhoogspringen, een hoeraatje voor onze stokken.

We lopen op hoogte, beneden ons horen en zien we de beek, een kolkende stroom, er moet gigantisch veel water afgevoerd worden. Dan, precies op het moment dat je het zou willen is het er in Olloy-sur-Virion: bankje, slagertje, bakkertje, zonnetje, maar geen brievenbus. P loopt al 2 dagen met een kaartje voor Maria, maar postbussen zijn er niet. Wanneer we het dorpje uitlopen komt er zo'n welbekend rood autootje aanrijden. Aha, denkt P hier zijn brievenbussen mobiel, en hij schuift het kaartje door het open raam  naar binnen. ''Tot uw dienst'' antwoord de postbode, dus dat komt goed. Daarna pikken we de GR12 op.

Eerst machtige Defender-paadjes, de beek slingert nog steeds met ons mee. Het moest er toch van komen met al dat hemelwater...een rivierdoorsteek. Op verschillende plekken waden we door de beek. Geweldig! We verlaten de beek en klimmen omhoog via een pad waar we kunnen zien hoe de modderstroom gisteravond naar beneden gekomen is. Bij Oignies-en Thierache komen we weer in de bewoonde wereld. Het eerste pilske van de dag drinken we in een veel te duur wildhotel. Iets anders is er niet. De camping is nog een een best end daarna. P neemt de honneurs waar, en met verve. Hij regelt het kampement voor 3 tentjes, leent 4 tuinstoelen, en maakt een kletsje met de beheerster. Het probleem supermarkt wordt gedeeld met de enige andere gast van de camping. Ze belt een kennis met een auto, P maakt een boodschappenbriefje in het frans, en een halfuur later komen mevrouwvandecamping&kennis met auto terug met du pain, du vin & le jambon. Hoe kun je iemand bedanken voor zo'n dienst? Het is ongelooflijk dat er iedere dag weer zulke mensen ons pad kruisen. Kus J&P

 

18 mei Oignies en Thierache - Bourg Fidele 24 km
Tik-tik-tik....dat betekent nat inpakken. Gelukkig zijn we goed op mekaar afgestemd,  ieder heeft z'n taak. Zo weten we al onze spullen in no time naar de heren wc te verkassen. Confisceren zo'n gebouwtje in tijden van nattigheid. A&A bezetten de dameskant, en dan openen de hemelsluizen zich pas serieus. Tjeemig, wat een bui! Het hoost, heel de camping staat blank. Na onze wasbeurt en ander gedoe nodigen we A&A uit voor een kopje koffie naast de pisbakken. Ze slaan het niet af.
We vertrekken in regenjas en -broek, voor het geval dat, want het is inmiddels droog. Er is geen alternatief voor de 10 km lange weg door het bos, dus we gaan aan de wandel met de wetenschap van gisteren. Het eerste stuk gaat goed. We pauzeren bij een stapel gekloofd kachelhout. Daarna verandert het pad in een modderstroom. Sjup, sjup, sjup, zo trekken we bij iedere stap onze voeten uit de blubber. Mazzel dat we de regenboks nog aan hebben, de smurrie zit al gauw tot boven de knieŽn. Het is niet te geloven waar het water overal vandaan komt. We baggeren min of meer tegen de stroom in. Ons humeur lijdt er allerminst onder, we zijn al blij dat het niet nog meer regent, en al dat gesop zal wel goed voor de conditie zijn. Na 16 km gaan A&A richting  Rocroi. We hebben het de afgelopen dagen erg goed met elkaar gehad, nu ieder weer z'n eigen weg. We leven vandaag op brood en water. Dat klinkt misschien dramatisch maar is het niet, meer hebben we niet nodig . 's Middags lopen we Frankrijk in,  het doet ons niks, er staan alleen 2 palen waar ooit het bord FRANCE heeft gehangen. Dat we in Frankrijk zijn merken we pas uren later in het cafť als J naar de wc gaat: een gat in de grond. Rond 18.30 pikken we een 4****camping. Naast geleende stoelen hebben we ook nog een tafel, sjiek. Evenals het zicht op de prachtig ondergaande zon.
We doen ons te goed aan stokbroodjes met tonijn-ui-tomaat, en smullen van Mariko kaas met brood. Daarbij vin de table die verrekte goed smaakt, Sante op Frankrijk

J&P

 

Start Gastenboek De laatste 100 km Spanje Zuid Frankrijk Midden Frankrijk Noord-Frankrijk BelgiŽ Nederland Voorbereidingen Geschiedenis Uitrusting