|
|
|
7 mei Hameau de Xhavee-Esneux 30 km Zondagochtend is echter een perfecte timing om een stad binnen te lopen. Geen vrachtverkeer, en pas tegen tienen lijkt de stad wakker te worden. Om 10.45 staan we voor de kerk van St Jacob in Liege. Met ons kloffie vallen we erg uit de toon bij de andere kerkgangers; allemaal communicantjes. De koster herkent ons als pelgrims, nog net voor de mis weet hij een stempel te ritselen.
-----------------------------------WEEK 19--------------------------------------
8 mei Esneux - Villier le Templier 21 km
Ons eerste noodrantoen spreken we aan. We kiezen voor pasta Carbonara met
brood. Als we in bed liggen tellen we onze zegeningen; buiten regent het en wie
heeft er ooit geslapen met precies boven het hoofd e en nestje roodborstjes? xJ&P
9 mei Villier de Templier - Huy 17 km Ons publiek is voornamelijk vleesvee, afgewisseld door zoogkoeien met hun kalfjes. Een mooi gezicht. Bovendien heeft ieder huis een (waak)hond, ze blaffen allemaal, de een nog gevaarlijker dan de ander. Voorlopig blijven ze nog allemaal achter hun gaasje of hekje, we moeten er niet aan denken dat er eentje los breekt. De "bewoonde wereld" op weg naar Huy is vooral gekleurd door nieuwbouw. Er wordt gewerkt met mooie natuurlijke materialen, maar toch kan het onze waardering meestal niet hebben. We denken dat heel veel forensen hier nieuwbouw plegen. De plaatselijke bevolking is er niet blij mee getuige de posters achter de ramen:' Non Building'. Juist op het moment dat we een koolhydratendipje hebben na 3 uur sjouwen, staan we bij een benzinepomp. Sinaasappelsap en een Brusselse wafel helpen ons weer verder.
De stad Huy bereiken we via een laaaanngge
stteeeiiiille afdaling. Tjonge dan weet je dat je knieën hebt. Maar de beloning
is zoet, (pattiserie), we krijgen een stempel van het meisje van het Syndicat
d'initiatieve, en we strijken neer op een bankje hartje stad. Oh wat is het mooi
om mensen aan je voorbij te zien lopen. Anderhalf uur zitten we er. Dan pakken
we de tassen op en gaan naar de Notre dame. P ontdekt de kerkschatten in een
crypte. Entrée 3 euro pp. De jongeman van het toezicht is onder de indruk van
onze tocht. Voor pelgrims is het is de entrée gratuit.
De slaapplaats wordt de camping vandaag. Soms is 2 kilometer ver....in eerste instantie is het sfeertje er niet zo wat we wensen, in tweede instantie zijn we wel tevreden als het huis tussen de meizoentjes staat. Voor het eten toch weer anderhalve kmter terug. Met knorrende magen is het geworden: ansjovis in een creoolse saus-veldsla+gemengde sla+tomaat met daarbij garnalen in een cocktailsausje. Met als toegift een heel jong geitekaasje en een dreuge worst. Voor het vocht een Maredsous en een Cabernet Sauvignon. Terwijl wij ons tegoed doen aan deze lekkernijen, gaat het waaien. Er dreigt een donkere lucht. En wie komen daar aan: Aukje en Gosse, onze medepelgrims uit Friesland. Na 30 km toch enigszins op het tandvlees komen ze aan. Met hen delen we bank, kaas, worst en brood. P is geweldig, hij gaat eropuit zodat ze wat kunnen snacken met daarbij een flesje rood. Net voordat het onweer helemaal doorbreekt komt hij terug gerend met de pattatekes. We eten en praten samen terwijl het regent en onweert. Onder het afdak zitten we droog, het is gezellig. Tot morgen J&P
10 mei Huy - Andenelle 22 km Gisteren wisten we bij het dalen waar onze knieën zaten, nu moeten we het dal weer uit. De weg gaat steil omhoog, nu weten we waar onze kuit- en bovenbeenspieren zitten. De zon wint het deze ochtend van de heiigheid, 't is heet. De druppels lopen van 't voorhoofd. We laten de stad achter ons, en we bereiken via glooiende weilanden de bosrand. Waarschijnlijk zijn we de eersten deze ochtend want er hangen ontelbaar veel rupsjes aan spinragjes op het pad. Al die draadjes en rupsjes plakken aan ons vast. Zo zijn we weer een tijdje druk om bij elkaar al die rupsen te vangen. Een lieflijk stroompje is vervolgens onze handwijzer in het bos. Hier worden onze enkels enorm op de proef gesteld, kilometers lang lopen we over vuistdikke losliggende keien. We houden onze adem in bij een overstekende slang(etje). Het lukt om een foto te maken, kunnen we thuis opzoeken of het een hazelworm is. Net voordat we de bewoonde wereld weer in wandelen bellen we Guusje. Heerlijk om haar stemmetje te horen, en voelt ruw als ineens de verbinding verbroken is.
Van het ene op het andere moment verandert het weer.
De zon verdwijnt achter een dikke laag bewolking, en een onweer dreigt. Het
stelt ons gerust dat we nu het bos uitlopen, want Donar dondert nog steeds op de
bokkenwagen. Het is klam en mistig, de neerslag blijft beperkt tot enkele
spetters. Aangekomen in Andenne gaan we naar het Syndicat d'initiave, in
Nederland noemen ze het een VVV. Hier vragen we een overnachtingplaats voor
pelgrims. Iedere dag is het weer een verrassing waar we terecht zullen komen. We
krijgen het adres van Mdm Louisse Martagne. We worden door deze 75 jarige dame
ongelooflijk hartelijk ontvangen. Denk je eens in dat er 2 rugzakkers aanbellen,
je geeft ze een hand, en vervolgens laat je ze je huis delen....we zijn
verlegen met zoveel gastvrijheid. In de tuin drinken we samen een glaasje rood.
En P maakt tortellinie met ricotta en spinazie. Daarbij een gestoomde zalmforel
en salade. Deze Mevrouw is zo schattig, we zijn helemaal vertederd door haar
manier van doen. Ze opent haar conversatie steevast in het Frans, en wanneer we
in het Nederlands terug praten, neemt ze haar geboortetaal weer aan. Het gaat
vanzelf, de poes lijkt enkel frans te verstaan. P belt nog even met Angele, het
is genieten over en weer. We slapen zacht in een echt bed. Welterusten.J&P
12 mei Namur-Bois de Villiers
Dan lopen we een heel stuk terug naar de stad, we
willen een stempel van de kerk van St. Jacques. Bij de kerk aangekomen blijkt
ie dicht. Wel lopen we meteen in de armen van een hele klas kindertjes die net
een project over pelgrims hebben. Je had de snoetjes van die 10 jarigen moeten
zien...Wauw 'echte pelgrims'. We worden door de juf uitgenodigd om een stukje
met de stoet mee te lopen. Bij de toren waar de pelgrims zich in vroeger tijden
verzamelden maken we een foto. De stempel halen we bij de zusters van de Notre
Dame van Namen. Opnieuw gaan er deuren voor ons open die anders gesloten
blijven... Een heel zoet noviesje laat ons de schatten van de kerk zien,
waaronder een reliek in de vorm van een voet. Het verhaal gaat dat hierin een
botje van de voet van Jacobus bewaard wordt.
13 mei Rustdag
14 mei Riviere - Leffe 25 km Het luiden van de kerkklokken versterkt dat weemoedige gevoel nog extra. Voorwaarts, maar de ene rugzak zit niet fijn, er rammelt iets irritant in de andere, we moeten omhoog, de lucht is heel vochtig. We zijn nog geen 15 minuten onderweg of we zijn al buiten adem en de zweetdruppels rollen over onze wangen. P vraagt zich hardop af of hij er nog wel zin in heeft. Ook J heeft het zwaar met die gedachte. We besluiten om eerst alle ongemakken te verhelpen. Tassen af, opnieuw inpakken, fleecen uit, nog wat sanitairs, en dan starten we opnieuw. Het is hard werken de weg omhoog, maar gaandeweg valt alles op z'n plaats. En als we de afdaling maken via des epingles des cheveux (haarspeldbochten) stappen we in het ritme, we weten weer waarom we wandelen. Op een zeker moment merken we dat we al heel lang geen streepjes rood-wit of schelp meer hebben gezien. De kaart laat ons zien dat we een heel eind van de route zijn afgelopen. Grr#$.
Aangezien we allebei iets hebben tegen terug lopen,
zoeken we een alternatief.
Tussen
de Maas en een knalgeel koolzaadveld gaan we over een smal pad. De bitterzoete
parfum van de manshoge gele bloemen is weer even wennen, het is een indringende
geur. De abdij van Leffe zien we meteen liggen. Nadat we onze verlegenheid
hebben overwonnen, drukken we op de bel. Ook nu weer een slaapplaats met
bijzondere allure, we zijn te gast bij de Norbertijnen, paters in witte pijen.
-----------------------------------WEEK 20--------------------------------------
Wanneer het laptopje bij J uit haar hand valt en in 4 onderdelen uit elkaar ketst.....schrikken! P maakt er weer 1 geheel van, en goddank hij doet het weer. J maakt een foto bij de bron, en plots sluit het venster voor de zoom weer....dat deed ie al 14 dagen niet meer. Nogmaals dank. Dinant oogt vriendelijk op deze mooie maandagmorgen. We lopen vrolijk de stad uit, en het goede gevoel blijft de hele dag. We volgen de Maas aan linkse kant, een prachtige route vol afwisseling. Het bos is vol met alle kleuren groen, af en toe een imposante rode beuk. De koekoek hebben we al dagen niet meer gehoord, nu zien we wel de eerste koekoeksbloemen bloeien.
Daar waar de GR gaat klimmen laten we hem liggen, wij
gaan verder door de wei. De koeien liggen lekker te soezen, en af en toe neemt
er een een badje in de Maas. Daar waar de rivier en een enorme rots elkaar raken
zouden we bijna een omweg moeten maken.
16 mei Hastiere - Treignes 20 km
We delen alles wat eetbaar is, en spoelen het weg met
een bakje koffie.
De plaatsjes hier aan de grens zien er armoedig uit, de bevolking lijkt arm. Des te rijker zijn de bermen ze worden steeds mooier, de boterbloemen en andere gele bloemetjes boeien weelderig. Margrieten, pimpernel, zandblauwtje, en vogelwikke kleuren ons pad. We pikken de GR 654 weer op. Het is meteen een schitterend pad, maar wel klimmen! Chapeau voor Anneke ze kuiert heel de dag door, het is 'n taaie tante op d'r sloffen! We lopen tot Treignes, en vragen bij de Delhaize of er een café is. ''Ne pas ici'' is het antwoord . Peutjedorie.....Wel zou er 3 km verderop een camping zijn. We verzamelen moed en stappen verder. En dan om de hoek verandert onze stemming totaal...zonder overleg gaan de tassen af en ploffen we neer op het terras van een CAFÉ! Na een Jupiler besluiten we om ons slaapplaatsprobleem te bespreken met de madame van cafe le Montjoie. Het werkt, het wordt meteen een probleem van verschillende mensen. Graag waren we gast geweest bij de gite tegenover het cafe; het is genaamd CHEZ MARIE ANGELE, dat klinkt zo vertrouwd. Vanwege schilderwerkzaamheden kunnen we er niet terecht. Wel bij een gite in Mazee, pff da's weer 4 km terug lopen. Peutjedorie wij willen niet terug lopen! Dat mag het probleem niet zijn, alle rugzakken en pelgrims kunnen in de Berlingo van de madame van het café. Hierop proosten we met een 2de Jupiler, Ans en J halen boodschappen bij de concurrent van Delhaize. Donkere wolken pakken samen wanneer we afgezet worden bij de gite. A&A installeren zich in de blauwe kamer, en P&J nemen de roze met bad. Wauw.
Tegen de tijd dat we aan het voorafje beginnen -chimaykaasje
met brood- ontweert het. Het stoofvlees met pasteitje wordt bijgelicht door de
bliksem. Als we het carameltoetje op hebben overstroomt ons overdekte terras.
Wat een geluk dat we met dit noodweer niet in onze tentjes liggen. In plaats
daarvan wacht ons een warm bad (en de Esta voor J) Oh wat een verwennerij voor
de spieren. Daarna maken we nog een zak chips en 2 flessen Bordeaux soldaat.
Morgen wacht om 7.00 ontbijt.
17 mei Mazee - Oignies-en-Thierache 21 km
We lopen op hoogte, beneden ons horen en zien we de
beek, een kolkende stroom, er moet gigantisch veel water afgevoerd worden. Dan,
precies op het moment dat je het zou willen is het er in Olloy-sur-Virion:
bankje, slagertje, bakkertje, zonnetje, maar geen brievenbus. P loopt al 2 dagen
met een kaartje voor Maria, maar postbussen zijn er niet.
Eerst machtige Defender-paadjes, de beek slingert nog steeds met ons mee. Het moest er toch van komen met al dat hemelwater...een rivierdoorsteek. Op verschillende plekken waden we door de beek. Geweldig! We verlaten de beek en klimmen omhoog via een pad waar we kunnen zien hoe de modderstroom gisteravond naar beneden gekomen is. Bij Oignies-en Thierache komen we weer in de bewoonde wereld. Het eerste pilske van de dag drinken we in een veel te duur wildhotel. Iets anders is er niet. De camping is nog een een best end daarna. P neemt de honneurs waar, en met verve. Hij regelt het kampement voor 3 tentjes, leent 4 tuinstoelen, en maakt een kletsje met de beheerster. Het probleem supermarkt wordt gedeeld met de enige andere gast van de camping. Ze belt een kennis met een auto, P maakt een boodschappenbriefje in het frans, en een halfuur later komen mevrouwvandecamping&kennis met auto terug met du pain, du vin & le jambon. Hoe kun je iemand bedanken voor zo'n dienst? Het is ongelooflijk dat er iedere dag weer zulke mensen ons pad kruisen. Kus J&P
18 mei Oignies en Thierache - Bourg Fidele
24 km J&P
|
|
|
Een
kurkdroge tent deze ochtend , dus we zijn snel ingepakt. Het enige wat we achter
laten in het bos is een bedje beslapen beukenblaadjes. Bij het supermarktje
leggen we een bedankbriefje (in ons beste Frans) onder een steen voor het
aardige winkelmeisje van gisteravond. Op weg naar Luik. Ongewassen, ongeschoren,
geen spiegel gezien. Grote steden zijn meestal een beproeving voor ons. We
voelen er ons niet zo goed omdat er alles een versnelling hoger gaat, en dat
kost extra energie.
Luik vinden we allebei mooier dan verwacht, we zien
veel oude gebouwen wanneer we met de Maas oplopen. Maar ga er niet naar toe voor
een kopje koffie, nergens te krijgen op onze route. Pas tegen 13.00 uur is er
een taveerne waar ze koffie serveren. En wat voor een koffie; de cappuccino is
met verse slagroom+melkchocoladehagelslag. Het is zo verrukkelijk dat we nog een
tweede bestellen. Ondertussen zijn we aan de babbel geraakt met de andere gasten
op het terras. We merken dat le chemin St Jacques hier veel bekender is, en
mensen spreken hun waardering uit. Ze wensen je spontaan '' Bonne route'',
wijzen je ongevraagd de weg, bijna iedereen groet je. We lopen de hele dag te
'bonjouren'. Het is maar goed dat we een dubbelshot cafeïne hebben genomen, want
na Angleur begint het serieuze werk. 15 kmters stijgen en dalen. Op heel veel
stukken doet het ons denken aan de West Highland Way. Het is hard werken, maar
allemachtig prachtig. Na een pittige afdaling komen we in Esneux. We drinken een
Maredsous Brun uit een stenen kelk, de avondzon zorgt voor de rest. De refugio
is om de hoek, dus we doen er nog eentje. Ai, wel lastig als blijkt dat de
refugio op slot is, en het telefoonnummer niet meer bestaat. Terug naar de
kroeg om te vragen naar een camping. De ober weet er geen, maar ineens zijn alle
klanten bezig om een slaapplek voor ons te regelen. Een motorrijder pakt acuut
z'n mobile om vrienden te bellen, een oude man weet een veld langs de Ourthe.
Uiteindelijk worden we verwezen naar een gesloten pizzeria, als we daar la Belle
Vue noemen kunnen we zeker in de tuin kamperen. Daar aangekomen zijn slechts de
honden thuis. Terwijl we net een nieuw plan willen maken komt er een buurman
onze kantop. Ferme roept hij ons toe. Wanneer we vertellen dat we pelgrims zijn
nodigt hij ons METEEN uit om de tent in zijn tuin te zetten. De gastvrijheid van
deze man en zijn vrouw is overweldigend. We worden uitgenodigd op de koffie als
de tent staat. We schuiven aan een tafel die helemaal vol staat met lekkere
dingen. Broodjes, geitenkaas, augurk, tomaat, en zoet met daarbij sloten koffie.
P en ik zitten mekaar een beetje ongelovig aan te kijken. Hoeveel hartelijkheid
kunnen we aan? De conversatie loopt P schakelt moeiteloos over op Duits voor
Jozette en dan weer Frans voor Elysee. Afijn de was wordt gedaan onder het genot
van een kriekje, en morgen is er fruhstuck om 8.30. Nu gebruiken we nog even hun
badkamer en gaan dan fris en wel naar bed.
Gekke beesten. Even later staan ze echter met z'n allen
met de kont in de wind. Het regent. Het kost P enige overredingskracht om J in
het regenpak te krijgen. Hij heeft gelijk; het worden steeds dikkere druppen. Zo
leggen we de laatste 2 uur in de regen af. We piepen niet, het kan niet iedere
dag feest zijn. Dat wordt het toch nog een beetje wanneer we in het dorp een
uithangbord met Jupiler zien. Nadat we ons natte pak hebben uitgetrokken smaakt
ie best. We weten dat er in de wijde omgeving geen camping of iets dergelijks
is. Toch vraagt P of de barjuffrouw een overnachtingsplek weet. En
net als gisteren is alle klandizie daarover in rep en roer. Een van de klanten
zegt wel plaats te hebben. We kunnen deze vrijgezel echter niet goed verstaan.
We gokken erop. De plek waar hij ons dropt is zijn ouderlijk huis, een typisch
Belgische boerderij, een ongelooflijke zooi. Zijn ouders zijn er niet meer, en
we begrijpen dat hij geen sleutel heeft omdat ze met z'n zessen zijn..... Wat
hij ons aan kan bieden is een stuk schuur, waar ooit het jongvee heeft gestaan.
Wassen kunnen we buiten in een oude volgeregende badkuip. En de wc...We krijgen
een bezem om het stro weg te vegen. Lieve mensen als dit pelgrimeren is, dan
kennen we er de betekenis van. Geloof het, of niet, wij zijn hier dik tevreden
mee. 
We
bewonderen de relieken en beelden. 
Als
4 pelgrims zo'n beetje alle spullen op een rij leggen, lijkt het net een
uitdragerij. Iedere dag krijgt alles krijgt weer z'n plaats in de rugzak, en het
is een onuitgesproken afspraak dat ieder z'n eigen tas inpakt. Een ritueel wat
iedere dag weer met zorg wordt uitgevoerd. We wensen Aukje en Gosse een fijne
dag en we wandelen rond 10.30 weg. Jeeh, we zijn slow starters, we genieten van
ieder uur en we zien wel hoe de dag eindigt. Indien voorradig vertrekken met een
appeltje in de hand. Als je de ene hand een appel hebt, loop je in de andere
hand met 2 stokken. Dat betekent rustig aan beginnen De beenspieren en de voeten
moeten toch weer even wennen aan hun dagtaak, we zijn er zeer tevreden over .
De
lucht is lichtblauw, het beloofd een warme dag te worden. Bij de stuw ruikt het
water hetzelfde als in Grave. Dan verlaten we de Maas en is het meteen pezen. We
stijgen kmters lang, het asfalt is zwart en heet, wij gaan in ganzenpas omhoog.
We schatten dat we een uur lang continue stijgen. En dan moet je jezelf toch een
'worst' voorhouden...J denkt aan 2 plastic stoeltjes op het hoogste punt, waar
een mevrouw met een schort voor 2 sterke bakjes koffie serveert...of een
winkeltje met appels en een liter sinaasappelsap...als we uiteindelijk het dorp
bereiken is het café gesloten, en de winkel is al jaren dicht. We beginnen
gewoon meteen met de afdaling. Hoppa 12 % naar beneden, onze voeten schuiven
voor in de schoenen. Het zal zo'n 30 graden zijn. Uiteindelijk is er toch een
plekkie bij de dorpspomp. IJskoud water -weliswaar non potable- maar zeer
geschikt om de onderste regionen te koelen. We binden de schoenen weer aan, en
ongelogen lopen we 20 meter vlak, hatsjikidee weer stijgen.
We
mopperen niet, nu is het een activerend bospad, een zegen voor onze voeten. P is
de speurneus, en zeker vandaag nu de handwijzers niet zo frequent zijn.
Bovendien zijn de Walen bijzonder behulpzame mensen, we kunnen niet stil staan
of er is wel iemand die vraagt: ''vous cherchez?'' Zo naderen we Namen, en in
Belgie kan alles: via de autoweg bereiken we de brug die ons naar het centrum
van de stad brengt. Vannacht slapen we in een auberge de jeunesse
(jeugdherberg), de goedkoopste overnachting in een stad als deze. Blijkbaar zijn
onze grijze haren geen graadmeter. Na de reservering zakken we neer op het
eerste het beste terras waar de stad aan ons voorbij trekt. Heerlijk! We doen
een Maredsous, en nog een. Het is verwonderlijk hoe we op deze vierkante meter
weer ons eigen plekkie opeisen. Ongegeneerd trekken we onze schoenen en sokken
uit, en leggen de vermoeide voeten te rusten op een stoel. Ach ja, naast ons
wordt er wel heel intiem gekust, wat maakt het uit, het leven is mooi. Voor het
avondmaal kiezen we de chinees. Een krachtige bouillon met St Jacobsschelpen en
daarna Ti Pan lamsvlees met cantonese saus/lamsvlees met zwarte peper. Allebei
kei-lekker, we delen het samen met de witte rijst. Het is zowat donker als we de
jeugdherberg gaan zoeken. Een hartelijk ontvangst, inderdaad veel jeugd, de bar
is open tot 23.00. Dus we nemen nog een Leffe blond op deze zwoele avond in
Namur.
De
klim wordt beloond door een mooi panorama. We gaan de stad uit via de duurdere
wijken. Het ene paleisje is nog mooier dan het andere. Wat we echter niet
begrijpen is het hoge percentage plastic tuinstoelen op al die super-de-luxe
terrassen. Ach ja ieder z'n eigen ding. Met de kilometers wil het niet echt
opschieten, iedere keer als we op de kaart kijken zijn we maar een piepklein
stukje verder. Terwijl onze benen en voeten andere signalen afgeven. Vooral J
heeft de fik in de voeten, bij P zijn het meer de spieren. Met een natte rug
komen we aan op het dorpsplein van Bois de Villers. Met sinaasappelsap en een
taartje proberen we alle pijnen te verzachten. Mwah, de volgende camping is nog
minstens 6,5 km. Dat gaat J niet redden, de voeten willen niet meer. Zo komt het
dat we op deze zachte zomeravond neervallen op een enigszins onduidelijk camping
Haute Martagne. En 't is weer niet te geloven, deze keer bivakkeren we op een
zigeunernederzetting. We liggen tussen enorme sleurhutten die hier tot stilstand
zijn gekomen. Daarnaast Mercedessen en ander duur spul. De wc's zijn smerig,
douchen kan alleen bij de heren, maar er is geen warm water. Met 18 euro voor
een nachtje toch knap aan de prijs. (de duurste camping tot nu toe). Tja, je
moet wat als de voeten niet meer willen. Een halfuurtje op het luchtbedje in de
zon zorgt voor nieuwe energie. Als we terugkomen van de supermarkt hebben een
buurman. Het is een part-time pelgrim. Het is de eerste keer dat we geen stoel
te leen hebben gekregen. In het gras eten we stokbroodjes met geitenkaas,
vissoep uit de diepvries, chili con carne uit een blik, en als toet platte kaas.
Een Belgische lekkernij van kaas en room.
We knijpen onze handen samen dat het uitgerekend op
onze rustdag zo'n rotweer is. Natuurlijk hadden we voor Anne-marie en Erik de
zon gewild. En warempel rond de middag breekt ie door. Regenjassen uit, fleece
uit, lange mouwen opgerold....terrasje...we genieten van de warmte. Urenlang
houden we het vol, we zijn in goed gezelschap. Op aandringen van Erik openen we
het gastenboek, wisten wij veel..... Ooooohhhh wat een verassing om al die
berichtjes te lezen. We vallen van de ene verbazing in de andere, we zijn wel
wat verlegen met zoveel support. DANKJEWEL allemaal. 
De Maas was vroeger tijden de leidraad voor pelgrims,
nu ook voor ons. Langs de rivier is het vlak, we gaan gestaag. Na ruim 2 uur
zien we allemaal koffietentjes.....aan de overkant van de Maas. Een toilet zou
ook welkom zijn in deze bebouwing....ook aan de overkant. Uiteindelijk is er in Ivoir een pontje wat ons overzet voor 2 euro. Dure koffie dus. We nemen we er
een cadeau gekregen koekje van Kaldi bij, en zo compenseren we weer. Heerlijke quukskes trouwens, dankjewel Stefan.
Toch trotseren we het obstakel, deels op
onze knieën, via een smalle richel. Yes oh nee oui , gelukkig geen boot op dat
moment want dan hadden onze schoenen zeker vol water gestaan. 
Het is een ideaal wandelweertje. Anneke loopt vanwege haar
blaren op haar sandalen....slippers intussen, want ze heeft de hielbandjes er af
geknipt. Via de Ravel 2 ( een soort fietsknooppuntenroute) gaan we binnendoor
naar Doische.
Wanneer we het dorpje
uitlopen komt er zo'n welbekend rood autootje aanrijden. Aha, denkt P hier zijn
brievenbussen mobiel, en hij schuift het kaartje door het open raam naar
binnen. ''Tot uw dienst'' antwoord de postbode, dus dat komt goed. Daarna
pikken we de GR12 op.
Er is geen alternatief voor de 10 km lange weg door het bos, dus we gaan
aan de wandel met de wetenschap van gisteren. Het eerste stuk gaat goed. We
pauzeren bij een stapel gekloofd kachelhout. Daarna verandert het pad in een
modderstroom. Sjup, sjup, sjup, zo trekken we bij iedere stap onze voeten uit de
blubber. Mazzel dat we de regenboks nog aan hebben, de smurrie zit al gauw tot
boven de knieën. Het is niet te geloven waar het water overal vandaan komt. We
baggeren min of meer tegen de stroom in. Ons humeur lijdt er allerminst onder,
we zijn al blij dat het niet nog meer regent, en al dat gesop zal wel goed voor
de conditie zijn. Na 16 km gaan A&A richting Rocroi. We
hebben het de afgelopen dagen erg goed met elkaar gehad, nu ieder weer z'n eigen
weg. We leven vandaag op brood en water. Dat klinkt misschien dramatisch maar is
het niet, meer hebben we niet nodig . 's Middags lopen we Frankrijk in, het
doet ons niks, er staan alleen 2 palen waar ooit het bord FRANCE heeft gehangen.
Dat we in Frankrijk zijn merken we pas uren later in het café als J naar de wc
gaat: een gat in de grond. Rond 18.30 pikken we een 4****camping. Naast geleende
stoelen hebben we ook nog een tafel, sjiek. Evenals het zicht op de prachtig
ondergaande zon.
